Logo peperbus.nl


...Van de tribune - Meer strijd

  Column

Ieder jaar na het laatste fluitsignaal van het voetbalseizoen voel ik me een tikkeltje somber. Als stukjesschrijver wordt je dan geacht het seizoen wat na te beschouwen. Daar heb ik eigenlijk geen zin in. Een gevoel dat je hebt als je een prachtig boek hebt gelezen en je tot je eigen leedwezen geen bladzij meer hoeft om te slaan. Toch kan ik me niet in mijn zelfopgelegde mistroostigheid blijven verstoppen en pak ik mezelf bij de lurven. Geen idee waar die fictieve lichaamsdelen zitten, maar vooruit.

Als ik het voetbalseizoen van PEC Zwolle terug kijk pik ik er één aspect uit. De op en neergaande boog in de prestatiegrafiek. Vrij vertaald naar mijn supportersbeleving: hemelhoog jubelend en dodelijk bedroefd. Dat beeld is me bijgebleven van de laatste thuiswedstrijd. Die moest en zou worden gewonnen. Vooraf waren we stiller dan normaal. Gevangen in onze zelfopgebouwde spanning. Verliezen zou dodelijk zijn. Nee, ook dit vijfde jaar op het hoogste niveau vroeg om een vervolg.

In een stadion is het nooit stil. Aan alles voelde je de spanning. Iedereen beleefde de wedstrijd op z'n eigen manier. Maar de sfeer in ons vak was duidelijk wat ingetogen, tot aan de doelpunten die PEC Zwolle liet aantekenen. De branie en daarmee de kleur op de wangen keerde weer terug. De ban was gebroken. En toen we afscheid namen van trainer Ron Jans werden de emoties zelfs vloeibaar bij sommigen. Stoere mannen slikten de brokken in hun keel weg.

De woorden van Jans waren fameus toen hij ons toesprak en meldde dat hij ons nooit, nooit zou vergeten. Fijne woorden van een aangenaam mens. Maandag werd hij terecht Erelid van PEC Zwolle en kreeg hij de erepenning van de gemeente Zwolle. Maar wat nog kostbaarder was dat we een ploeg hadden zien voetballen die alles gaf. De jongens waren bereid om voor elkaar te knokken. Zelfs met tien man, nadat een rode kaart was getrokken. Dit was een wedstrijd waarvan we er veel meer hadden willen zien.

In die geestvervoering denk je dat er in de laatste wedstrijd van het seizoen, waarin ontspannen kan worden gevoetbald, een forse toef slagroom op de taart kan worden gespoten. Dat wij supporters die als zoete herinnering mee kunnen nemen in onze voetballoze weken. Lange tijd leek het daarop afgelopen zondag, maar in pakweg tien minuten gaf de ploeg toch groen licht aan de vertegenwoordigers van de club uit Eindhoven. Ons seizoen doofde als een nachtkaars met een 4-1 nederlaag. De week daarvoor juichten we onze vreugde de hemel in, zondag waren we nog net niet toe aan het zingen van rouwliederen.

Volgend jaar willen we meer strijd zien. De wil om te winnen moet onze gids zijn in de zesde Zwolse editie van de eredivisie. Te beginnen in ons eigen stadion. Natuurlijk zullen we wel eens tegen een miskleun aanlopen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de technisch directeur wat spelers zal aantrekken die bereid zijn om de naden uit hun broek te lopen. Jongens die het een eer vinden om het blauwwitte shirt te dragen. Geen gehuurde voorbijgangers, maar jongens met karakter in hun donder. Dan verdwijnt de grilligheid en stijgt de ploeg weer boven zichzelf en de vijftiende plaats van nu uit. Weg is dan de somberheid. Voetbal is vreugde.

Anton Cramer

2 reacties
Meer berichten