Foto:
Columns

Rust en stilte als luxe

Bekaf eindigde ik mijn werkende periode, die ik sinds begin februari (vooral samen met zuslief Corien) combineerde met intensieve mantelzorg voor onze ouders in Groningen, door hun operaties, verhuizingen en corona. Het jaar daarvoor was ook al niet mis met het overlijden van mijn schoonmoeder en twee verhuizingen.

Nu na een week vakantie, voel ik me wel beter, maar nog steeds moe. Ik schijn niet de enige te zijn, want corona heeft op iedereen impact, zowel psychisch als lichamelijk, aldus directeur Carolien Hamming van CSR centrum voor stress- en burnoutcoaching. “Corona zette ons allemaal in de alert-stand. Het voelt minder veilig en je bent bezig met: Gaat het goed met je ouders, je omgeving, heb ik volgende week nog werk (bij mijzelf kwam door corona in een interim-klus te vervallen), heb ik zelf geen corona, etc. En door mentale zorgen gaan je lichamelijke processen ook harder werken. Een beetje stress is niet erg, maar langdurige stress wel. Dat vraagt extra energie, daar moet je van herstellen.”

Ik weet het, want ben zelf ook stresscounselor, maar er aan toegeven is voor mij als bezige bij lastig. Ik besloot het toch te doen. Afbouwen in juli qua werk en in augustus de hele maand vakantie, dat voelt als luxe en noodzaak.

Tegelijk is er ook, als ik niet uitkijk de stress van, kan dat wel, want wat als ik in september nog geen interim-opdracht heb naast mijn coaching. Anderzijds is er na 20 jaar ondernemerschap het vertrouwen dat het altijd goed komt. Belangrijk is dat je zelf lekker in je vel zit om weer werk aan te kunnen trekken. Je energie moet oké zijn, opladen is een must.

Heerlijk; ik zet geen wekker, start langzaam de dag op, lees, beweeg, pak ’s middags een siësta en genoot al van een paar zonnige kampeerdagen in Zeeland en twee dagen Heiloo. Ik laad op van zon en water (al mag die zon van mij nu wel een tandje minder). In Zeeland was het elke dag direct uit de tent lekker zwemmen in zee, als het nog heerlijk rustig was.

Het valt me op dat het aan de kust altijd druk is. Veel mensen kiezen ervoor om bij elkaar te zitten, direct bij de strandopgang. Wij bewust niet. We lopen tot daar waar het rustig is, wat een weldaad. In Zeeland was dat trouwens makkelijker dan in Noord-Holland, want daar waren de lawaaiige jetski’s actief langs de kust net als enkele feestende speedboten met harde basdreunen. En niemand die ingrijpt. Ik vind dat raar, want mijns inziens zijn er meer mensen die er last van hebben dan plezier.

Idem voor onze eigen woonomgeving, waar nu ineens de kermis plaatsvindt in Park de Wezenlanden (waar veel mensen rust vinden in deze coronatijd), zeven dagen lang, weer die indringende dreun, overlast voor veel omwonenden, nu extra omdat er veel mensen thuis werken. Bijzonder. Of die snelrijdende auto’s en motorrijders met hard-ronkende uitlaten in de stad die meer dan toegestane decibellen produceren. Rust en stilte zijn een luxe geworden die we juist zo nodig hebben om te herstellen. Ik blijf de fijne rustplekjes zoeken.

En jij?

Met vitale groet,

Heidy Bolwijn, Natuurlijke Kracht

www.heidybolwijn.nl

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden