Foto:
PEC Zwolle

Wurggreep

van de tribune

Zaterdag 14 maart 2020. Om 19.45 uur zit ik achter m’n laptop dit stukje te tikken in plaats dat ik me op mijn stoeltje bevind in het stadion van PEC Zwolle. In gedachten hoor ik het Eye of the Tiger van Survivor. In mijn hoofd klap ik mee, eerst langzaam, dan sneller. Het stadion zindert van spanning en verwachting.

In plaats van een zingende meute, opeengepakt langs de lijnen van het speelveld is het er nu stil als in een spookkasteel. De lampen zijn uit, de doelen staan er verlaten bij. De voetballers zitten ook thuis. Het coronavirus heeft Nederland in een wurgende greep, inclusief het betaald voetbal.

Ik tik een stukje ter vervanging van een wedstrijd die niet wordt gespeeld. Het is als het eten van een vleesvervanger door iemand die je wakker kunt maken voor een nog warme karbonade.

Naar voetbal kijken, of beter gezegd een voetbalwedstrijd van je favoriete club beleven is een virussoort, die je als fan voor je leven bij je draagt. De verschijnselen zijn extase, ergernis, jubelen, vloeken en een schorre keel. Een verhoogde hartslag en bloeddruk horen ook in dat rijtje.

Ik mis die beleving en dat zal ook nog wel een poos duren. Op Twitter voorspellen we aan het begin van de wedstrijddag de uitslag van de wedstrijd. Vandaag ging het over van alles wat niets met de wedstrijd had te maken.

Mijn voetbalvrienden komen altijd een half uur van te voren om mij op te halen. Wij beschouwen voor, praten bij en larderen dat met voetbalhumor. Ook dat moet ik ontberen. Evenals ik de ergernis mis van de zoveelste nieuwe opstelling van onze trainer die telkens weer een andere benadering heeft van de wedstrijd. Overigens meestal niet mijn gedachte aanpak.

Het hoort er inmiddels bij. Even genoeglijk zeuren, maar als de wedstrijd dan begint, is het zaniken voorbij en hopen we op de overwinning.

Als een soort van pleister op de wonde tik ik daarom dit stukje tijdens de wedstrijd in mijn hoofd. Op de achtergrond verhaalt een commentator op de televisie van de problemen van giraffen in een gortdroge woestijn. Terwijl ik verdorie doelpunten had willen zien en m’n club naar de overwinning op Heracles had willen schreeuwen.Ik lijd onder de voetbalquarantaine.

Ik heb geen idee hoe het nu verder moet. Dit coronavirus houdt nog wel een poosje aan. 10 mei staat de laatste ronde gepland in de eredivisie. Het zal me niet verbazen als dat een maand later wordt. 12 juni begint het EK voetbal 2020. Dat gaat heel erg wringen.

Een mogelijkheid is om de huidige stand in de competitie als eindstand te verklaren. Dat is voor PEC een gunstige ontwikkeling, maar ik zie de vier clubs onder ons in dat geval de gang naar de rechter maken.

Corona kroont zich op dit moment zelf tot heer en meester in de wereld. Ooit zullen virologen een antwoord vinden op deze smetstof. Waar geen antwoord op is te vinden is het voetbalvirus. Daarom ga ik nu de bekerfinale PEC Zwolle – Ajax van 21 april 2014 terugkijken.

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden