Foto:
PEC Zwolle

Koude douches in 2019

Denkend aan PEC Zwolle in afgelopen kalenderjaar zag ik aan mijn geestesoog lange sloten vol ontgoocheling voorbij trekken. Het water van de koude douche uit 2018 bleef afgelopen jaar doorstromen. En ik supporter, stond er onder. Niemand bij mijn favoriete club die iets repareerde.

In de eerste maanden van dit jaar voelde je als fan af en toe een scheutje warm water tussen de koude stralen door, maar over het algemeen was wat over mij heen werd gesprenkeld ver onder de temperatuur van het aangename.

Twee nieuwe trainers stonden dit jaar voor het team, maar in hun gereedschapskist zat/zit niet het materiaal om het warme water te laten stromen. Een koude douche is soms verfrissend, maar na een jaar van ellende is er nog steeds mijn onvervuld supportersverlangen naar warmte en rust bij de club.

De 'veurzitter' van de club doet net alsof hij de rust bewaart. Op het moment dat ik dit stukje tikte, was de trainer nog steeds niet ontslagen. De opperbaas heeft nog steeds alle vertrouwen dat het goed komt, ook dit seizoen.

Geduld en vertrouwen hebben, is zijn boodschap. Op basis van het voetballend slotakkoord van 2019 is mijn vertrouwen steeds meer aan het weglekken. Ik ben die koude stralen spuugzat. Kom met wat beters 'veurzitter'.

Bij het aantreden van trainer Stegeman werd door menig kenner aangegeven dat deze het topsportklimaat van de club zou opstuwen. Het bleek een gekunstelde poging het vertrouwen in de club te laten terugkeren. Dat werkt nooit. Dat keert tegen je. Een voorbeeld daarvan is de toespraak van onze geblesseerde aanvoerder. Bij de aftrap van het huidige seizoen vroeg hij ons als supporters begrip als het eens een keer niet zou lopen.

Wij fans kijken al twee jaar lang naar tobbende spelers. Van topsport is al heel lang geen sprake meer. Het cynisme tuimelt als in een vrije val van de tribunes. PEC Zwolle kijken is tegenwoordig billen knijpen met onverholen rode blossen van schaamte op de wangen.

In het boek Basta van Marco van Basten omschrijft deze het begrip topsport als keihard en meedogenloos. Eten of gegeten worden. Het PEC Zwolle van 2019 is een smakelijke en makkelijke hap voor iedere tegenstander. Hoezo topsportklimaat?

Ik ben helaas zuur over de prestaties van mijn club. Mijn geduld en vertrouwen raken op. De warmte van de club wil ik weer voelen. De woorden die over ons heen gekieperd worden, verliezen hun kracht als ik kijk wat zich op het veld afspeelt. Meer individualisten dan teamspelers. Een trainer die met een stressgrimas op zijn gezicht amechtig coacht. Wat niet goed is, moet beter.

Vandaag neem ik me heilig voor in 2020 m'n stinkende best te gaan doen weer een goede supporter te zijn. Ik ben bijna uit blauwwit hout gesneden, dus dat gaat lukken. Als de spelers vanaf nu ook oog hebben voor elkaar en meedogenloos en vastberaden voor zichzelf zijn, dan kan er komend jaar in Zwolle hopelijk warm water vloeien.

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten