Foto:
PEC Zwolle

Half werk

In verband met de feestdagen moest dit stukje dat ik dinsdagavond schreef, voor het weekeinde worden ingeleverd. Hiervoor vraag ik uw begrip.

Vrouwe Fortuna lachte de tegenstander van PECZwolle in het bekertoernooi vorige week dinsdag hartelijk toe.De blauwwitte brigade uit Zwolle daarentegen haalde haar naam, het endedespereertnimmer door het Limburgse slijk. De wanhoop was van de gezichten af te lepelen.Na al weer een wanprestatie.

Voor de zoveelste keer moesten wij als supporters een dieptepunt zien te verteren. Het was onthutsend om te zien hoe met name in de eerste helft werd gespeeld. Geen greintje zelfvertrouwen, terwijl ik verwachtte dat na de overwinning op VVV de schroom van het elftal in Zwolle zou zijn achter gelaten.

Nee dus. En dat is erg. Ik ervoer voor het eerst een onmetelijk cynisme tijdens het kijken in me opborrelen. Alsof ik middenin een nachtmerrie was terechtgekomen.

De televisie toonde beelden van de trainer. Vloekend bij de tweede tegengoal, maar ook veel berusting. Zijn rechtermondhoek trok als een grimas telkens naar beneden. Voor mij een teken dat hij geen vat heeft op deze groep spelers.

Hoe is het mogelijk dat zijn team zo slap als een vijfde klasse amateur elftal aan een wedstrijd begon? Het was bagger. Pure bagger met een hoog gehalte aan stikstof en PFAS.

Als supporter voel ik me in de steek gelaten. Ik ben niet de enige, vermoed ik. Hulde aan de Zwolse supporters, die toch hun favorieten naar Sittard vergezelden. Wat zullen zij zich genomen voelen tijdens die lange, lange terugreis.

Met alles wat ik in mij heb protesteer ik tegen mijn eigen club. Er wordt half werk geleverd, dat doe ik dit keer ook.

Een halve column vandaag. Meer woorden verspil ik niet aan de club die toch zo na aan mijn hart zit gebakken. Wanhoop nooit staat in de clubnaam, maar dit is PEC onwaardig.

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten