Foto:
PEC Zwolle

Duimen en schietgebedjes

Iedere keer is er mijn hoop dat PEC Zwolle het tij kan keren in deze aflevering van de eredivisie. Maar de vloedgolf die vol is van negatieve sentimenten spoelt nog steeds in volle hevigheid over ons als fans heen.

Telkens hoop ik een positief stukje te kunnen schrijven over mijn club. Maar met een bestendigheid als het ritme van mijn oma's pendule levert PEC wanprestaties. De nieuwste trend die ik daarin ontdek is dat het elftal al twee wedstrijden op rij als een stel klunzen aan een wedstrijd begint. Tegen Ajax stonden we na twintig minuten al met 0-3 achter. Afgelopen zondag een lichte verbetering: 2-0 voor FC Twente na 25 minuten.

Al wandelend tussen Limburgse herfstkleuren volgde ik het drama in Enschede. De berichten die ik ontving waren somber. Toen ik later de wedstrijd terug keek, zag ik jongens voetballen zonder maar één grammetje zelfvertrouwen.

Net als tegen Ajax drong de vergelijking van een slachtbank zich op. En dan komt er de tweede helft en heeft de trainer het wel voor elkaar gekregen om een gemotiveerd elftal in het veld te brengen dat zelfs met een vleug teamgeest speelt.

Uit dat soort bevliegingen, of zijn het oprispingen, put ik dan mijn hoop op betere tijden. Maar eerlijk is eerlijk, na zondag ben ik die hoop verloren.

PEC Zwolle is een uitstekende degradatiekandidaat. Met stokkende adem zit ik naar deze woorden te kijken. Ze maken me moedeloos en erg verdrietig. Ik ben vast niet de enige. Dat voelt nog een beetje als steun, maar mijn blauwwitte eergevoel is niet meer zo ongenaakbaar.

Ik wil niet in negativiteit verdrinken. Ik wil niet tieren op de trainer die niet in staat is om zijn mannen een volle wedstrijd met onstuimigheid te laten spelen. Ik roep niet mee met #stegemanout. Wie krijgt dit stelletje klungels wel in de vierde en vijfde versnelling?

Ik wil triomfantelijk over mijn PEC Zwolle kunnen praten. Tegenwoordig, als men mij met verholen leedvermaak aanspreekt over mijn club, merk ik dat ik wat moeite heb woorden te vinden. Maar steevast sluit ik mijn gemompel af met "Komt goed. Zeker weten".

Maar honderd procent zeker ben ik er niet meer van. De schim van vernedering wordt in mijn nachtmerrie steeds duidelijker. Het kan toch niet waar zijn? Deze prachtige club op het zelfde niveau als Deventer, Nijmegen en Oss? Mijn nachtmerrie krijgt steeds scherpere randjes en die doen zeer.

Eerlijk gezegd, weet ik ook niet wat er moet gebeuren om het zand uit de haperende machine te krijgen. Een grote schoonmaak lijkt me zeker op zijn plaats, maar dan wel na dit seizoen. Voor nu moeten we maar met zijn allen hard duimen en schietgebedjes doen voor een groot wonder.

Waar ik wel van overtuigd ben, is dat negativiteit geen spat bijdraagt aan het voltrekken van de wederopstanding. Dat is de makkelijke weg, die nergens naar leidt. Ik blijf achter mijn club staan. Ik kan niet anders. Sorry…

Anton Cramer

Joop de Haan
Meer berichten