Foto:
PEC Zwolle

Sorry...

Het leven is mooi in Almelo, zong een stem na afloop van de wedstrijd Heracles - PEC. Op de tribune wisten we even geen zinnig woord uit te brengen. Daarnaast moesten we de beelden van feestvierende spelers van de gastheren ook nog zien te verwerken. Chauvinistische liedjes raken op zo'n moment gevoelige snaren.

Alsof er iets barst van binnen. Na de laatste wedstrijd is mijn PEC-gevoel aardig aan het afkoelen. Ik voelde me zaterdagavond door het team en de technische staf in de steek gelaten, terwijl de heren het weekeinde er voor nog wonderbaarlijk een wedstrijd wisten te winnen.

Zaterdagavond was de eerste helft voor ons. Leuk veldspel, hier en daar een vleugje wil om te winnen. Alleen geen doelpunten. Die werden gemaakt door de tegenstander. De tweede helft was een tragedie. Het was beschamend hoe wij met 4-0 onder de voet werden gelopen.

Maar de woorden van het Twentse clublied zijn nog licht verteerbaar, vergeleken bij de tweet die de voorzitter na de wedstrijd verstuurde. Daarin sprak hij over een pijnlijke tik en gaf hij een 'sorry' voor de meegereisde aanhang van dik 450 man.

Het woord sorry hoor je de hele dag. Het is een versleten woord zonder inhoud. Er is een wanprestatie geleverd en dan komt de voorzitter met een sorry. Duizend maal excuses was al oprechter geweest dan dit minzame sorry.

Sorry, of excuses, het lijkt een bagatel, maar bij mij valt sorry compleet verkeerd. Het bier slaat spontaan dood en ik voelde me zondag als een grasveld waar te veel tractoren over heen zijn gereden.

In dit geval het woord sorry gebruiken, getuigt niet van nederigheid maar van minachting van de Zwolse supporters. Het komt over als we drinken een glas, doen een plas en alles blijft zoals het was. Of, Ik merk dat ik op uw tenen trapte. Sorry, een volgend keer beter.

Mijn zondag werd ook nog voor een flink deel verpest door het gebrek aan berouw. Ik zag wat reacties, onder andere van de trainer. Hij verweet zijn spelers dat zij zich kapot moeten schamen.

Lekker zo'n trainer. Ik heb ooit eens een leidinggevende gehad die zijn eigen ego belangrijker vond dan zijn medewerkers. Voor die man die liever een mes in de rug van een ander prikte in plaats van naar zichzelf te kijken, ging ik niet door het vuur.

Al een paar seizoenen kijken we in Zwolle naar voetbal dat steeds verder afzakt naar een minder niveau. Terwijl in de sport juist het halen van een hogere plek op de ranglijst het doel is. Achteruitgang in plaats van ontwikkeling.

Dat doe je niet af met een simpel sorry. Dan kijk je naar de totale organisatie en ben je kritisch op je eigen functioneren. Van trainer tot materiaalman, van speler tot en met voorzitter. Doe je zelf pijn, kijk in de spiegel in plaats van je eigen supporters van de tribune te verjagen.

Het optreden van zaterdagavond en de woorden van de voorzitter hebben mij geraakt. Dat doet mij als supporter pijn.

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten