Destan Bajselmani gaat langs zijn tegenstander in de gewonnen thuiswedstrijd tegen ADO Den Haag van afgelopen zondag.
Destan Bajselmani gaat langs zijn tegenstander in de gewonnen thuiswedstrijd tegen ADO Den Haag van afgelopen zondag. (Foto: Henry Dijkman)
PEC Zwolle

Bajselmani heeft de wind mee

Zwolle - De rug recht, de kousen laag en de baard vol en indrukwekkend. Destan Bajselmani heeft in ieder geval de 'looks' om uit te groeien tot een karakteristieke speler bij PEC Zwolle. De rechterverdediger mocht al twee keer op rij laten zien dat hij ook voetballend zijn mannetje staat. "Ik had wel verwacht dat ik dit seizoen mijn debuut zou gaan maken."

(door Erwin Dijk)

Hoe groot is de kans dat twee wedstrijden achter elkaar de speler op jouw positie al in de eerste helft uitvalt? Die gedachte moet zondagmiddag toch even door het hoofd van Destan Bajselmani zijn geschoten. Mocht hij in de wedstrijd voor de interlandbreak tegen SC Heerenveen al zijn debuut maken na het uitvallen van Gustavo Hamer, zondag tegen ADO Den Haag kwam hij al na een kwartier binnen de lijnen voor de geblesseerde Sai van Wermeskerken.

"Natuurlijk moet je het geluk hebben dat je bijvoorbeeld door een blessure een keer mag invallen. Maar ik had wel verwacht dat ik dit seizoen mijn debuut zou gaan maken. Ik zit al een tijdje bij de eerste selectie en ik had al het gevoel dat ik er dicht tegenaan zat. Op de training kan ik goed meekomen en bij de beloften gaat het ook lekker. Tegen Heerenveen was ik in het begin wel zenuwachtig, maar als je eenmaal in het veld staat ben je zo gefocust dat je dat niet meer merkt. Uiteindelijk was het voor mij een dubbel gevoel. Het was mooi dat ik mijn debuut maakte, maar natuurlijk wil je ook winnen."

In dat laatst opzicht hadden Bajselmani en de zijnen zondag meer succes. De 0-1 achterstand die PEC Zwolle al voor de entree van de rechtsback had opgelopen, werd uiteindelijk omgebogen in 3-1 zege. Daarmee haalden de Zwollenaren na drie nederlagen op rij eindelijk weer drie broodnodige punten binnen. Zijn eerste twee wedstrijden in de eredivisie smaken naar meer, maar Bajselmani blijft rustig. "Ik hoop de komende tijd vaker te mogen invallen. Ik wacht mijn kansen af, ik ben een geduldig persoon."

Ook vorig seizoen was de verdediger al dicht bij een debuut in het eerste elftal. Nadat collega Darryl Lachman door toenmalig trainer John van 't Schip na het beruchte trainingsbroek-incident naar het beloftenteam verbannen was, zat Bajselmani kort voor de winterstop een paar keer bij de wedstrijdselectie. Tot een invalbeurt kwam het echter niet. "En na de winterstop kwam er met Jaap Stam een nieuwe trainer. Toen moesten er vooral punten gepakt worden en was er even geen ruimte voor doorstroming van jeugd. Maar ondertussen heb ik me wel alles gespeeld bij de beloften en heb ik me goed kunnen ontwikkelen."

In Zwolle begon die ontwikkeling in de zomer van 2016, toen hij overkwam van FC Twente. Daar mocht hij vertrekken na een teleurstellende periode. "De club zat op dat moment in de financiële problemen en het B2-elftal werd opgeheven. Zelf had ik in dat laatste jaar veel blessures, vermoedelijk door de groei. Ik was altijd een vrij kleine speler maar in die periode ben ik flink gegroeid. Het was geen leuke tijd voor mij. Gelukkig kon ik de overstap naar PEC Zwolle maken. Mijn trainer bij Twente kende Rini Coolen, die hier in de jeugdopleiding werkte. Op die manier is het contact gelegd. Sindsdien zijn er meer spelers van Twente naar Zwolle gegaan, waaronder Dean Huiberts en Jarni Koorman."

Bajselmani woont nog altijd in Enschede. Het wachten lijkt nu op zijn eerste profcontract, maar haast heeft hij niet. "Het zou mooi zijn als dat komt, maar dat is aan de club."

Zijn naam verraadt het al, de roots van Bajselmani liggen op de Balkan. Hij werd geboren in februari 1999, in de nadagen van de Joegoslavische Burgeroorlog. Een maand later zouden de luchtaanvallen beginnen, waarmee de NAVO uiteindelijk succesvol de Servische troepen uit Kosovo zou verdrijven. Het gezin Bajselmani was die regio – die negen jaar later de onafhankelijkheid uit zou roepen – op dat moment echter al jarenlang ontvlucht. "Mijn ouders zijn in 1992 al naar Nederland gekomen. Ook toen waren er al spanningen en de mensen wisten dat er uiteindelijk ook oorlog zou komen in Kosovo. Mijn ouders wilden daar niet op wachten."

Toch liet de oorlog ook in zijn familie z'n sporen na. "Het grootste deel van mijn familie van moederskant heeft de oorlog meegemaakt. Als kind heb ik er best veel van meegekregen, hoewel de oorlog toen al voorbij was. Mijn vader vertelde er wel eens over, bijvoorbeeld over de slachtpartijen. Ik heb nog steeds een band met Kosovo en ik ga er in de zomervakantie vaak heen. Het is toch de plek waar mijn ouders vandaan komen."

Erwin Dijk
Meer berichten