Dean Huiberts mocht zondag tegen PSV nog een paar minuten in actie komen. Ploeggenoot Pelle Clement en PSV'er Pablo Rosario kijken toe.
Dean Huiberts mocht zondag tegen PSV nog een paar minuten in actie komen. Ploeggenoot Pelle Clement en PSV'er Pablo Rosario kijken toe. (Foto: Henry Dijkman)

Dean Huiberts heeft geen haast

In de verloren thuiswedstrijd tegen PSV sprokkelde Dean Huiberts als invaller weer een paar minuutjes bij PEC Zwolle. De 19-jarige middenvelder maakte aan het begin van dit seizoen zijn debuut in de hoofdmacht, nadat hij in september 2018 overkwam van FC Twente en een jaar lang geen competitiewedstrijden mocht spelen. Een monoloog van de jonge voetballer uit Kampen.

(door Erwin Dijk)

"Ik heb vanaf de eerste jeugdelftallen bij FC Twente gespeeld en was bezig aan mijn negende seizoen. Dat ging altijd goed, maar de laatste twee jaar toen ik in A1 voetbalde wilde ik graag weten wat de club met mij van plan was. Ik wilde natuurlijk graag de stap naar het tweede en vervolgens het eerste maken en ben daar met de club over in gesprek gegaan. Ik wilde graag iets zwart op wit. Daar kreeg ik niet echt een goede reactie op. Ik kreeg niet het idee dat ze echt een plan met mij hadden. Ik moest uiteindelijk zelf maar wat dingen op papier zetten. Ondertussen zat ik wel elke dag drie uur in de trein tussen Kampen en Enschede. Ik vond dat het tijd was om echt een keuze te maken."

"PEC Zwolle was geïnteresseerd in mij, maar de club zei wel gelijk dat ze de opleidingsvergoeding aan FC Twente niet zouden betalen. (Een bedrag van ongeveer honderdduizend euro zou betaald moeten worden omdat het na 15 juni was en daarmee was de reguliere overschrijvingstermijn inmiddels verstreken, red.). Ik mocht dus wel bij PEC trainen en de club wilde me helpen met onder meer programma's voor krachttraining en voeding, maar ze konden me geen competitiewedstrijden bieden. Daar heb ik een tijdje over nagedacht. Een jaar zonder echte wedstrijden is – zeker op mijn leeftijd – heel lang. Veel mensen vroegen me ook of dat nou wel zo slim was, maar ik had wel het goede gevoel bij PEC en uiteindelijk heeft het goed uitgepakt. Ik heb veel getraind en aan mezelf kunnen werken en daarnaast heb ik oefenwedstrijden gespeeld bij Jong PEC en een paar bij het eerste. Dat ik aan het begin van deze competitie mijn debuut mocht maken voelde dan ook als een beloning."

"In de aanloop naar de uitwedstrijd tegen FC Utrecht hadden we een paar blessures. Het was niet zeker of Pelle Clement zou kunnen spelen, dus tijdens de trainingspartij twee dagen voor de wedstrijd moest ik een deel met de reserves en een deel met de basis meedoen. Uiteindelijk bleek dat Pelle niet verder kon en dat ik dus zou gaan spelen. Ik had er heel veel zin in, maar ik had ook wel een beetje zenuwen. Nu zou het echt gaan gebeuren."

"De rest van de groep heeft me heel goed opgevangen tijdens mijn debuut. De jongens zeiden dat ik gewoon mijn ding moest doen en lekker moest gaan voetballen. Dat heeft me wel geholpen. Het eerste kwartier was het een beetje wennen, want alles om me heen was nieuw. Ik had nog nooit voor zoveel mensen in een groot stadion en met zoveel lawaai gespeeld. Daarna kwam ik beter in de wedstrijd en heb ik meer mijn eigen spel kunnen spelen. Jammer dat we verloren natuurlijk, maar uiteindelijk was ik wel tevreden over mezelf. Ik ben niet door de mand gevallen en ik kreeg te horen dat ik het prima had gedaan."

"Dat er in de weken daarna met Thomas Bruns en Mustafa Saymak nog nieuwe middenvelders bij kwamen vond ik geen probleem. Ik ben nog jong en heb gelukkig m'n debuut gemaakt. Ik heb nu niet het gevoel dat ik móet gaan spelen omdat het anders niet goed zou komen. Die jongens lopen al heel wat jaren mee in de eredivisie en daar kan ik op de training veel van leren. Ik heb geen planning, ik hoop dit seizoen gewoon zo vaak mogelijk bij de selectie te zitten en wat minuten te pakken. Verder laat ik het gewoon op me afkomen. Als ik goed genoeg ben dan komt mijn kans vanzelf. En op dat moment moet ik 'm pakken. Ik heb een contract voor drie jaar getekend, dus daar spreekt wat mij betreft vertrouwen van de club uit."

"Natuurlijk zou het mooi zijn geweest als mijn vader mijn debuut had kunnen zien. Hij overleed toen ik een jaar of negen was. Dat was natuurlijk een moeilijke periode, maar het voetbal zorgde in die tijd voor afleiding. Dat hield mij van de gedachten aan mijn vader af en heeft me geholpen om er doorheen te komen. Nu woon ik nog bij mijn moeder in Kampen. We hebben het er wel eens over of ik een keer op mezelf moet gaan wonen. Soms denk ik dat het wel lekker zou zijn, maar aan de andere kant is het toch ook wel lekker als je kleren altijd gewassen worden en er voor je gekookt wordt. Ik heb dus geen haast."

Erwin Dijk
Meer berichten