Foto:
PEC Zwolle

Bitter en zoet

Schokschouderend merkte zoonlief tijdens de wedstrijd Vitesse tegen PEC Zwolle op: "Het leven van een PEC-supporter gaat niet altijd over rozenpaden". De gastheren hadden ons net op een kansloze 3-0 gezet. Zijn opmerking was nog gematigd bij de bitterheid waarmee andere supporters na drie wedstrijden hun gal spuwden. Ieder vogeltje zingt zoals 'ie gebekt is. Bij sommigen viert cynisme een feestje als de gedroomde resultaten uitblijven.

Een wedstrijd later werd het masker van hoop weer uit de kast gehaald. In eigen huis werd tegen Sparta moeizaam het eerste punt van dit seizoen bijgeschreven. De bittere toonzetting in de commentaren veranderde in zoetzuur. Ofwel, de vale kleur transformeerde in schuchtere blossen op de supporterswangen.

Aan de vooravond van afgelopen weekeinde bespeurde ik zelfs rode konen van opwinding. In het uitvak feestten na afloop van de wedstrijd 375 supporters. Er was veel bier nodig om de schorre kelen na afloop weer in de juiste toonsoort te krijgen. Van bitter via zoetzuur naar honingzoet.

Geen verontwaardiging meer, maar bravoure zonder beperking. Het lek is boven, zag ik zelfs iemand op Twitter kraaien. Dat denk ik niet, afgaande op de wedstrijd van afgelopen vrijdagavond.

Voor het duel goed en wel was begonnen zat ik met een gebogen hoofd in mijn handen temidden van tierende mede supporters. Na zes minuten stonden we al weer achter. Doffe gelatenheid sloop het vak binnen.

Uit het niets was daar de reïncarnatie van veerkracht op het veld aan de Oude Meerdijk in Emmen. In iets meer dan twintig minuten stonden we opeens voor net 1-3. De opwinding in het uitvak rolde als een vloedgolf van de tribune. Letterlijk en figuurlijk beleefden we het springtij.

De tweede helft was er eentje van soppende oksels en samengeknepen billen. Uiteindelijk mochten we het zoet van de honing proeven en feest vieren met de spelers. Licht en vrolijk reden zoon en vader over stille en donkere Drentse landwegen naar huis.

De werkelijkheid is echter wel dat onze 'helden' een tamelijk labiele indruk hebben achter gelaten na vijf wedstrijden competitie. Twee zaken vallen mij op. De trainer is nog steeds zoekende naar de ideale basisopstelling. Wat mij nog veel meer verontrust is het gebrek aan conditie. Sommigen kunnen het spel halverwege de tweede helft nauwelijks nog belopen. Als strompelende padvinders na een overlevingstocht sjokt een aantal over het veld. Op het tandvlees wordt het eindsignaal gehaald.

Ik vraag me af of er in de voorbereiding voldoende is gedaan aan opbouw van conditie. Je speelt veel fijner en trefzekerder als je fit bent. En in de aanloop hadden ook wel wat meer tegenstanders van formaat gepast in plaats van goedwillende amateurverenigingen.

Komend weekeinde is er geen competitie. Een goede gelegenheid om te werken aan uithoudingsvermogen, spelpatronen en teamgeest. Het honingzoet smaakt naar meer. Veel meer!

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten