Foto:
PEC Zwolle

Haat en liefde

Een haat- liefdeverhouding. De juiste benaming voor de stemming waarin ik mij als supporter van PEC Zwolle iedere zomer bevind. Het gebrek aan competitievoetbal en de wedstrijdspanning is een behoorlijke aderlating

Af en toe is er de afgelopen maanden wat tinteling geweest in mijn met supportersbloed gevulde aderen. Er kwamen nieuwe spelers, de technisch directeur verdween van het toneel en een nieuwe kwam er voor terug. Maar de adrenalinestoot van wedstrijd opwinding blijft veel te lang uit. De open dag van de club hebben we inmiddels ook gehad, maar het blijft surrogaat. Dar zijn van die gebeurtenissen die je als fan niet wilt missen, maar met wedstrijdvoetbal heeft het niet veel te maken.

Open dagen bij voetbalclubs groeien steeds meer uit tot marketinginstrumenten. Als kind kon ik 's nachts nauwelijks slapen als ik al eens onverwacht een profvoetballer had gespot. In de eenentwintigste eeuw wordt het meer en meer een sport wie de meeste handtekeningen van profvoetballers zo snel mogelijk kan verzamelen.

Waar ik ook niet en wel warm van word zijn de oefenwedstrijden. Het duurde even voordat ik dat circus van zomeravondvoetbal binnenstapte. Het zijn vooral gezellige gebeurtenissen, maar de wedstrijden zelf stellen niets voor. Vorige week won mijn club met 1-7 van het jubilerende ZAC. Geen enkele keer sloeg mijn hart over, zoals dat wel het geval is bij de wedstrijden om het 'echie'.

Alhoewel, een keertje leek het er op dat mijn hart toch een sprongetje maakte. Dat was het moment dat de apetrotse voorzitter van de gastclub zijn toespraak hield. Zijn woorden gingen vooral over vriendschap in en rond de club. Daar geef ik de man gelijk in. Ik vond het best gezellig temidden van mijn voetbalvrienden die ik al een tijd niet had gezien.

Het hoort er allemaal bij, maar ik begin zo langzamerhand echt te stampen van ongeduld. Ik ben de KNVB niet vaak dankbaar, maar ik prijs de voetbalbond dat ze ons voor de tweede keer op rij hebben aangewezen om de competitie te openen. Nog anderhalve week en dan mogen we weer los in ons eigen stadion.

Natuurlijk gaan we tegenstander Willem ll dit keer wel verslaan. Ik ben de afgelopen maanden zo geïnfiltreerd door de blauwwitte marketingmachine dat realisme ergens ver in mijn achterhoofd is opgeborgen. Natuurlijk weet ik dat PEC Zwolle niet mee doet voor het kampioenschap. En dat we weer eens de beker zullen winnen lijkt me met de oude en nieuwe spelers ook een dagdroom.

Maar mijn verlangen naar die eerste wedstrijd is buitensporig. Dat ik weer blauw wit gekleurd kan mopperen op de scheidsrechter, de VAR, de etterbakken van tegenstanders. Dat ik getergd opspring als een van onze spelers onderuit wordt geschoffeld. Dat ik blij op de fiets naar huis ga omdat ik beleving en inzet heb gezien bij de spelers. Dat ik voluit proost op de drie punten die we weer hebben bijgeschreven. Hup PeeEeeCee!

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten