Foto:

Leven met rouw

Met mijn maandelijkse columns inspireer ik mensen graag tot een vitaler leven. In mei deelde ik mijn ervaringen met het ijsbad en de Wim Hof ademmethode. Nu neem ik jullie mee in leven met rouw, hoe verdriet en plezier heel goed naast elkaar kunnen bestaan.

De afgelopen periode voelde het of ik in een achtbaan zat van emoties. In april nam ik in slechts één week respectievelijk afscheid van ons huis, mijn superleuke interim-opdracht bij Tiem en mijn lieve schoonmoeder. Sterker nog op dezelfde dag dat de overdracht van ons huis plaatsvond, hadden we als gezin het gesprek met mijn schoonmoeder en haar oncoloog. Na 10 jaar kanker was haar lichaam op. De volgende avond al stierf ze vredig in ons bijzijn. Voor de eerste keer in mijn leven maakte ik een overlijden van zo dichtbij mee. Wij waren in eerste instantie vooral opgelucht dat ze niet meer hoefde te lijden en zich geen zorgen meer hoefde te maken over volgende scans en onderzoeken. Na het afscheid denderde het verdriet echt binnen. Nooit meer haar warme stem, haar oprechte belangstelling en haar whats-appjes. Vanuit mijn privé en werkomgeving hebben wij gelukkig veel warmte en begrip mogen ervaren. Als je je emoties deelt krijg je zoveel terug en heb je ondanks (om misschien wel dankzij) het verdriet prachtige gesprekken die er echt toe doen. Heel waardevol en helend. En het rare is; naast de rouw-bubbel gaat het gewone leven ook gewoon door.

Ik vond het bijzonder dat ik, behalve verdrietig, zoals met Moederdag, ook gewoon heel blij en gelukkig kon zijn. De momenten van samenzijn met mijn lief, vrienden, familie en werkrelaties, maar ook het genieten op de fiets of bij de eerste zwemtraining in het mooie openluchtbad van Zwolle. Dat kan dus prima naast elkaar bestaan. Soms voelt het of mijn schoonmoeder vanaf een wolkje toekijkt. Onlangs zag ik een TED talk van Norah McInerny, die het heeft over rouw als multitasking emotie. Dat betekent dat je verdrietig en blij kunt zijn in dezelfde week en zelfs in dezelfde ademteug. Zo is het precies. Zoals onlangs bij de aankoop van een voor ons fantastisch huis in Zwolle, superblij en bijna tegelijk superverdrietig, want mijn schoonmoeder zou dat huis nooit zien. Juist zij die, als ze haar leven mocht overdoen, vast makelaar of interieurarchitect was geworden. Altijd bezig met huizen en funda, ze verslond woon- en programma's. Hoe fijn was het geweest als zij bij dit proces betrokken was geweest. Wat ik ook herkenbaar vond in Norah haar TED talk is dat je de doden meeneemt op je reis voorwaarts. Ze zijn er altijd, ook al leven ze niet meer. Rouw is er niet alleen op dat cruciale moment van afscheid, maar laat zich in momenten zien. Verdriet duurt langer dan medeleven. Dood en rouwen horen bij ons leven, maar hoeven ons leven niet zwaar te maken. Soms vraagt het om het hervinden van je identiteit. Zanger Nick Cave, die zijn 15-jarige zoon verloor, liet dat onlangs zien in zijn conversationstournee waarin hij een rouwdialoog aanging met zijn toehoorders.

Gaan verdriet en plezier bij jou ook hand in hand?

Met vitale groet,

Heidy Bolwijn, Natuurlijke Kracht

www.heidybolwijn.nl

Joop de Haan
Meer berichten