Foto:

Ratio en emotie

De afgelopen weken heb ik als PEC supporter pijn moeten lijden. Net geen slapeloosheid, maar 's nachts werd ik soms zwetend wakker van alle negativisme dat de vorige dag tot me was gekomen. #nijkampout #visserout waren hashtags die mijn hersenpan op hol joegen.

De geruchten waaiden als voorjaarspollen door de lucht, supporters stonden in de afbrekende modus. De club zweeg. De gedroomde trainer haakte op het laatst af, de technisch ditrecteur zou van het toneel verdwijnen voor een avontuur aan de andere kant van de Grote Oceaan.

Zwijgen is goed, maar na het ternauwernood geredde seizoen had er vanuit de club wat meer aan rouwbegeleiding moeten worden gedaan. Ratio en emotie zijn twee aparte grootheden, maar soms is het verstandig het verstand even te parkeren en de gevoelens wat meer aandacht te geven.

Natuurlijk is een club besturen meer dan een trainer aanstellen en wat nieuwe spelers aantrekken. Dat snapt mijn kat hier thuis ook nog wel. Supporters zijn echter vaatjes buskruit die het hart op de tong hebben liggen. Krijgen ze het gevoel dat naar hen niet wordt geluisterd, dan zijn ze in staat om een vervelende sfeer rond hun grote liefde te veroorzaken. Zo van, als zij niets van zich laten horen dan zullen wij zeggen hoe het moet.

Ongecontroleerde berichten worden dan waarheid. En als één van die roddelaars laat weten dat de directie in Japan zit, wordt dat hèt gegeven voor de fans die daar hun eigen verhaal bij gaan verzinnen. Dat afkeurende gedoe deed mij zeer en ik heb strippen paracetamol er door heen gejaagd om niet mee te gaan in de neergaande spiraal.

In een interview hoorde ik afgelopen weekeinde de voorzitter aan het woord. E i n d e l i j k doorbrak de club het grote stilzwijgen. Het duurde een eeuwigheid, maar voorzitter Visser kwam uit zijn stiltebubbel.

Hij is een man die gestaag bouwt aan een stevige organisatie. Hij is een man die veel verstand heeft van geld. Of hij een man is die kijk heeft op de emotie die bij voetbal uit alle gaten en kieren druipt, betwijfel ik. Afgelopen seizoen hebben we naar een elftal zitten kijken dat te vaak een ongemotiveerde indruk achterliet.

Zoiets valt verkeerd bij supporters die door de week hard en lang werken. Die eisen inzet. Verliezen kan, zeker bij PEC, maar als de kantjes er worden afgelopen wordt dat niet gepikt. Dan ligt het hart op de tong. De voorzitter loopt aan dit dit soort emoties als een marathonloper voorbij. Iets meer inlevingsvermogen zou hij moeten hebben. Ik nodig hem dan ook van harte uit komend seizoen een keer bij ons op de tribune te komen zitten. Welkom in vak zeventien Adriaan!

De stiltedoorbraak was wel een goed nieuws show. Financieel gaat het de club goed, organisatorisch ook. Voor 22 juni staat er een nieuwe trainer voor de groep. Welke nieuwe spelers daar in zitten, is nog een vraagteken. Kom op voorzitter, zet een tussensprint in.

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten