Dico Koppers in actie in een van zijn eerste wedstrijden voor PEC Zwolle, nog voordat hij zwaar geblesseerd raakte. (foto: Henry Dijkman)
Dico Koppers in actie in een van zijn eerste wedstrijden voor PEC Zwolle, nog voordat hij zwaar geblesseerd raakte. (foto: Henry Dijkman) (Foto: Henry Dijkman)
PEC Zwolle

Dico Koppers is weer voetballer

Zwolle - Pats. En vijf maanden later nog een keer: pats. Twee keer scheurde Dico Koppers sinds zijn komst naar PEC Zwolle bijna twee jaar geleden, zijn achillespees af. De linksback toonde niettemin veerkracht en is klaar voor zijn rentree. "Al was het maar om te laten zien dat ik er weer ben."

(door Erwin Dijk)

De lijdensweg begon eind augustus 2017 toen hij net enkele maanden in Zwolle was. Na zijn overgang van Willem II naar PEC kwam Koppers al binnen met een enkelblessure. Net weer fit sloeg het noodlot toe voor de eerste keer toe. "Het gebeurde tijdens een potje voetvolley, een dag na een oefenwedstrijd met het tweede elftal. Ik had vooraf nergens last van, het gebeurde vanuit het niets. Het was niet eens superpijnlijk, meer een soort zenuwpijn. Mijn voet werd gevoelloos en ik kon 'm niet meer bewegen. Achillespees afgescheurd, dat werd daarna al vrij snel duidelijk."

Een operatie en een maandenlange revalidatie lagen in het verschiet. De pees werd in het ziekenhuis in Zwolle hersteld, maar helemaal gerust was de verdediger er al niet op. "Ik weet niet waar het precies aan lag, maar het voelde niet top. M'n voet bleef stijf en ik voelde me niet vrij. Het herstel ging ook traag." Het bleek een voorbode voor nieuwe rampspoed. In een zaaltje op het revalidatiecentrum in Zeist ging het tijdens een op het oog onschuldige loopoefening in februari vorig jaar opnieuw mis. "Dat moment was echt heel heftig. Ik raakte best wel in paniek. 'Wat nu?' denk je dan."

Een nieuwe operatie volgde en als snel voelde Koppers zich beter dan na de eerste ingreep. Niettemin kende hij gedurende zijn revalidatie in Zeist de nodige ups en downs. "Mentaal was het heel zwaar. Ik had veel twijfels. Komt het goed? Haal ik mijn oude niveau nog weer? En ook fysiek was het natuurlijk pittig."

Maandenlang reed de Utrechter elke dag vanuit zijn woonplaats Woerden op en neer naar Zeist voor eindeloos veel krachtoefeningen, loopsessies en baantjes zwemmen. Na twee maanden gips en vier weken met een brace had hij bijna geen kuitspier meer over en diende hij vrijwel opnieuw te leren lopen. "Het voelde als een kantoorbaan: vijf dagen werken en in het weekend vrij. Ontbijten deed ik thuis. Dat was al wennen, want als voetballer ontbijt je meestal op de club. Ik kwam 's ochtends om half tien binnen, at tussen de middag m'n zelf meegebrachte lunch en om een uur of drie ging ik weer naar huis. Zeker in het begin was ik voor mijn vriendin thuis niet altijd de vrolijkste, maar ik heb wel veel steun aan haar gehad."

Steun had hij ook aan een 'hecht groepje' met lotgenoten in Zeist. Eén van de voetballers met wie hij revalideerde was bijvoorbeeld Ajacied Joël Veltman, die herstelde van een gescheurde kruisband. Koppers was dan ook maar wat trots toen hij zijn maatje vorige week voor Ajax in de Champions League tegen Juventus zag spelen. "Echt heel knap en mooi om te zien. Joël kreeg alleen wel een panna van Douglas Costa, daar baalde hij wel van. Daar hebben we in onze groepsapp nog wel grapjes over gemaakt, haha."

Ook voor Koppers zelf begonnen de succesjes langzaamaan weer te komen. Van de eerste keer weer terug bij de club in december, tot het moment dat hij in januari met de selectie mee ging op trainingskamp naar Spanje. "Dat was een heel mooi moment, hoewel het voor mij ook omschakelen was. Eerst was ik veilig alleen met de fysio bezig, maar dan ben je ineens weer bij een groep. Een heel ander gevoel."

Een nieuwe mijlpaal was zijn rentree bij Jong PEC Zwolle in februari en inmiddels heeft hij er al enkele wedstrijden van negentig minuten op zitten. "De eerste keer was ik superzenuwachtig. Niet alleen om hoe het fysiek zou gaan, maar ook gewoon om de wedstrijd zelf. Die wedstrijdspanning had ik bijna anderhalf jaar gemist. Maar nu voelt alles weer normaal. Het eerstvolgende doel is nu om weer minuten te maken in het eerste elftal. Al was het alleen maar om te laten zien dat ik er weer ben."

Dat zou ook met het oog op zijn toekomst geen overbodige luxe zijn. Eind maart werd duidelijk dat de club zijn aflopende contract opgezegd had, iets wat formeel voor 1 april diende te gebeuren. "Het is nog niet helemaal uitgesloten dat ik blijf, maar vanuit het oogpunt van PEC Zwolle snap ik wel dat ze mij geen nieuw contract geven. Ik heb immers bijna twee jaar niet gevoetbald. Vermoedelijk moet ik dus op zoek naar een nieuwe club. Of dat in Nederland of het buitenland wordt, weet ik nog niet. Ik hoop gewoon dat er een mooie kans komt bij een club die erop vertrouwt dat ik weer mijn oude niveau kan halen."

Erwin Dijk
Meer berichten