Foto:
Column

Maskerade

Langzaam gaat de competitie voor PEC Zwolle uit als een nachtkaars. Dat is mijn vertaling van de woorden van onze aanvoerder na de wedstrijd van zondag tegen Willem ll. Wat eerder had ik op Teletekst het begrip 'meedoen voor de spek en bonen competitie' voorbij zien komen. Twee intrieste constateringen over mijn favoriete voetbalclub. Het enige lichtpuntje is dat we nauwelijks meer kunnen degraderen. Wij supporters moeten nog vier wedstrijden kijken naar een groep ongemotiveerde voetballers.

PEC Zwolle is dit seizoen een club met meerdere gezichten. Ofwel een deelnemer aan een bal waarbij hij verschillende maskers draagt. De ene keer het vrolijke, de volgende keer de onzichtbare camouflage als uithangbord. Neem de afgelopen twee wedstrijden. Vorige week vierden we onstuimig feest nadat we met 5-0 thuis hadden gewonnen. We zongen, klapten en vermaakten ons bijna carnavalesk met de Japanse aanwinst. Het lied dat voor hem werd gezongen galmde de hele week na in onze hoofden.

Zondag wilde ik het liefst een slaapmasker voor m'n ogen trekken. In alles waren we tegen Willem ll de onderliggende partij. Natuurlijk waren er in de eerste helft twee uitvallers met blessures aan onze kant. Maar de spelers wekten nooit de indruk dat zij met hun gedachten bij de wedstrijd waren.

In de tachtigste minuut, het stond al 2-0 voor de tegenpartij, zag ik een middenvelder van ons proberen een balletje hoog te houden. Een tegenspeler pikte de bal van zijn schoen en trok ten aanval. Onvoorstelbaar, want met nog tien minuten wedstrijd ga je als de brandweer op zoek naar de aansluitingstreffer.

De trainer sprak na afloop dat zijn spelers het niet hadden die wedstrijd. Hij had het ook niet, want toen een centrale verdediger geblesseerd in de eerste helft afhaakte, bracht hij niet het talent Van den Berg, maar een gehuurde speler die ik dit seizoen nog niet heb kunnen betrappen op één goede wedstrijd. Het talent liep zich warm, maar de trainer had kennelijk last van kortsluiting.

Voor de televisie ergerde ik me kapot, maar mijn innige deelneming ging uit naar de tweehonderdzevenendertig supporters die de reis naar Tilburg hadden gemaakt. Honderddertig kilometer heen en weer terug. Dan word je door je favorieten zo te kakken gezet.

De ene week feestgezang, de volgende week een treurmars, waarvoor de Engelsen het mooie begrip Death March hebben. Tegen dit soort stemmingswisselingen moet je als supporter bestand zijn. Thuis kon ik af en toe even omschakelen naar de wielerwedstrijd Parijs – Roubaix, maar als je in dat uitvak staat reageer je op een andere manier je frustratie af.

Het zal mij benieuwen hoe het probleem van PEC Zwolle bestuurlijk wordt aangepakt. Welke trainer staat er volgend jaar? Welke spelers gaan er weg, wie komen er bij? De 'veurzitter' houdt zich stil sinds 22 februari. Vragen die schreeuwen om een snel en duidelijk antwoord voor al die hondstrouwe supporters.

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten