Foto:
Column

Ontzorgd

Een voetbalwedstrijd die in stilte begon. Die kon je zondag beleven op de tribunes van PEC Zwolle. Ter nagedachtenis van de aanslag in de tram in Utrecht werden op initiatief van de supporters de vier slachtoffers ieder met een minuut stilte herdacht. In die tweehonderdveertig seconden gebeurde het schier onvoorstelbare. Na honderdnegenentwintig seconden deden onze voetballers waarvoor ze worden betaald: scoren.

Zelden heb ik zo verschillende emoties frontaal op elkaar zien knallen. Het huiveringwekkend eerbetoon in zwijgzaamheid maakte in één fractie plaats voor een kippenvelmoment van intense vreugde. In die orkaan van gevoelens zat alles wat voetbal zo onvoorspelbaar maakt. Vreugde en verdriet wisselen elkaar af als een vredig kwakende kikker die plotseling wordt gegrepen door een ooievaar.

Het gebeuren zondagmiddag leerde ons ook weer de les dat dood en leven nagenoeg naast elkaar liggen en dat het bestaan van alle dag gewoon doordendert. Voetbal is emotie, op het veld, op de tribunes en voor de televisie. Het haalt voor even je verdriet of bezorgdheid weg.

Ook uit de zorgen is PEC Zwolle. Nog niet helemaal, maar het ontstijgen van de degradatiezone is zondag voortgezet. Inmiddels hebben we zes clubs onder ons die nog veel grotere sores hebben dan wij. Daardoor lijkt ons voortbestaan in de eredivisie kansrijker dan pakweg in steden als Emmen, Doetinchem, Rotterdam en Breda.

Na afloop glunderende voetballers voor televisiecamera's, gloeiende wangen op de hoofden van de fans en proostende supporters in het supportershome. Het team had hen voor even ontzorgd. Niet met oogstrelend voetbal. Dat was zeer matig. Maar uiteindelijk wel drie doelpunten en daar zijn wij dit seizoen niet echt mee verwend.

De prijs voor het meest vrolijke hoofd na de wedstrijd gaat wat mij betreft naar Pelle Clement. Voor de camera's straalde hij. Hij had zich daarvoor het schompes gelopen en nu was hij ontzorgd door de overwinning. Hij had het uit willen schreeuwen van geluk. Hij had de polonaise willen lopen door de kleedkamer.

Even later een optreden van de trainer. Zijn gezicht toonde iets meer ontspanning dan tijdens de wedstrijd langs de lijn, waar hij nerveus kauwgom kauwend zijn ploeg had proberen voort te stuwen. Het mooie van deze man is dat hij de zijn jongens de complimenten gaf en zich zelf wat wegcijferde. Dat doet hij slim.

Nog steeds ben ik niet helemaal gerust op de goede afloop van dit seizoen. Er is een belangrijke stap gezet, maar er moeten nog wat punten bij. Donderdagavond staat een uitwedstrijd op de rol bij lijstaanvoerder PSV. Normaal gesproken zie ik niet dat er punten worden weggesnoept uit de lichtstad. Zondag thuis tegen Fortuna zie ik meer kansen om definitief de zorgenlast van ons af te schudden.

Wat mooi zou dat zijn. Een vol stadion waarin de emoties al weer de magie van voetbal laten fonkelen als de Poolster op een heldere lente avond.

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten