Foto:
Column

Daadkracht gevraagd

"De uitslag van een wedstrijd weet je altijd pas na de wedstrijd".

Een beetje rare zin om een stukje mee te beginnen. Helaas opgetekend uit de mond van een speler van PEC Zwolle in de voorbeschouwing naar de wedstrijd tegen ADO Den Haag. De zin is tekenend voor de situatie bij PEC Zwolle. Iedereen is de weg kwijt. Die zin had nooit uitgesproken mogen worden. Er had moeten staan: "Het wordt 2-0. We geven ADO géén kans. We klappen er de volle negentig minuten op".

De daad had zaterdagavond bij het woord moeten worden gevoegd. Een half uurtje zagen we spektakel, maar daarna sloop twijfel in de ploeg. Voetballers met te veel twijfel zijn bang voor de negatieve gevolgen van hun keuze. Dus ging de bal traag de breedte in, in plaats van snel naar voren of de flanken van het veld. Het was bedroevend te zien hoe de neerwaartse spiraal zich door het blauw witte team heen boorde.

Als trainer sta je dan machteloos langs de lijn. Hij is wel verantwoordelijk voor het stelletje lamzakken dat vooral in verdedigend opzicht stond te klungelen. Het doet afschuwelijk zeer dat je eigen club zulk onacceptabel voetbal speelt. Eigenlijk huil ik van binnen.

Het is niet deze wedstrijd die mij hartritmestoornissen in mijn PEC hart bezorgt. Nee, het is het hele jaar al zo. Een keer of zes wat gewonnen, een paar gelijke spelen en de rest ging verloren. Te gek voor woorden. Natuurlijk kan het tegen zitten, maar als 2018 de geschiedenisboeken in gaat als het slechtste jaar van PEC Zwolle ooit, is er sprake van een probleem.

En daar zit 'm de kneep. Het bestuur kijkt toe, ziet het aan, belooft grondige evaluaties. Het heeft geen enkel effect. PEC blijft doormodderen. Dat zelfde bestuur beroept zich op de formidabele seizoensstart van 2017/2018. Dat was net als die eerste zwaluw. Die maakt nog geen zomer.

Ik twijfel inmiddels ook. Aan dit team en aan de trainer. Ik vrees dat hij deze ploeg niet meer aan het voetballen krijgt. En die vaststelling snijdt als een mes door mijn ziel. De manier waarop zaterdagavond drie tegendoelpunten werden weggegeven, riep de gedachte op aan sinterklaasavond. En wat hebben we hier? Drie cadeautjes voor onze vrienden uit Den Haag!

Onze trainer ziet het nog wel zitten. Hij stapt niet op, verklaarde hij ferm na de wedstrijd. Maar waarom hij nog steeds hoop heeft, wordt er niet bij verteld. Hij heeft nog steeds het vertrouwen dat hij en zijn ploeg samen het vertrouwen gaan terug vinden.

Hij vertelt niet waarop hij dat vertrouwen baseert. Dat is hard nodig om mijn vertrouwen terug te vinden. Nu rangschik ik die woorden onder de categorie lege hulzen. Prestaties, die wil ik zien.

Tot Kerst wachten om deze voetbaljaargang te evalueren is te laat. Er moet iets gebeuren. Ik doop mijn pen niet in vitriool, maar in blauw witte inkt. Daarom verwacht ik daadkracht. Van het team en van het bestuur. En geen loze beloften en zinnen waarvan de twijfel afdruipt.

Anton Cramer

Anton Cramer
Meer berichten

Shopbox