Logo peperbus.nl


Foto: Anton Cramer

Opa

Ruim tienduizend supporters hebben al geboekt voor het nieuwe seizoen van PEC Zwolle. Dat betekent dat veel fans vertrouwen hebben voor het komend seizoen. Er is nog veel werk aan de winkel om op tijd de selectie voor de nieuwe episode rond te krijgen. Wat dat betreft mag de club heel snel duidelijkheid geven aan die hondstrouwe supporters. Ons geduld wordt fors op de proef gesteld.

Maar toch. Pakweg tien jaar geleden waren we al blij met een aantal van zesduizend. Van die tienduizend ben ik er één. Omdat ik op de tribune geniet van het spel en ook de mensen om mij heen.Omdat voetbal kijken verbindt. Onderstaande column verhaalt over die verbondenheid. Ik schreef 'm bijna zes jaar geleden. Nu pas durf ik hem te publiceren.

Hij zat iedere wedstrijd eerder op de tribune dan wij. Mijn buurman links, een rij hoger. In de winter het hoofd verstopt in een enorme bontmuts met gevoerde oren en daarover – als het heel koud was – nog een gevoerde capuchon. Bij mooier weer toonde hij een krullende, nauwelijks grijze haardos die strak naar achter was gekamd.

Een gelooid gezicht, pretoogjes en een mond waaromheen een glimlach leek vastgezet. Aan namen doen we niet op de tribune. Die houden we voor ons zelf. Stilletjes noemde ik hem Opa, omdat hij zich wel eens liet vergezellen door z'n kleinzoon.

Opa was op mij gesteld, want als ik eenmaal was gaan zitten, verraste hij me altijd. Met een opmerking waarbij we dubbel lagen, een por in m'n rug. Of hij trok m'n muts pardoes over m'n gezicht naar beneden. Een leuke vent, toch wel. En hij had ook behoorlijk verstand van voetbal. Het was een plezier om met hem een wedstrijd voor te beschouwen

Overigens ben ik hem één keer op een andere tribune tegengekomen. Kleinzoonlief was daar pupil van de week. Opa's ogen glommen die dag nog meer van de pret dan anders. In een gulle bui presenteerde hij een sigaar. Ook zag hij er meer ontspannen uit dan gewoonlijk op onze tribune. "Dit zijn amateurs. Daar ligt mijn lat niet zo hoog", meldde hij.

Een keer kwam Opa niet meer bij van het lachen. Kleinzoon haalde voor de wedstrijd een grap met mij uit met het voluptueuze geluid van een vuvuzela ter hoogte van mijn oorschelp. Geïrriteerd draaide ik mij om en keek in de bekende pretoogjes. Ik zweeg. Met moeite...

Vorig seizoen kwam opa wat minder. Zijn metgezel vertelde dat het niet zo goed met hem ging. Een van de laatste wedstrijden van het vorig seizoen werd bezocht door Oma. Met kleinzoon.

Ze keek intens verdrietig en bracht ons droevig nieuws. Opa had er op aangedrongen dat ze moest gaan om ons te groeten. Aangeslagen bekeken we de wedstrijd. Af en toe moest ik even draaien om Oma's verdrietige gezicht in me op te nemen.

Bij de eerste wedstrijd van dit seizoen was zijn stoel leeg. De vaste voetbalmaat vertelde dat hij in de zomer was overleden. Dat Opa er vrede mee had. Hij had erg veel pijn gehad, maar die kon hij vaak verdringen door de herinnering aan de gezelligheid op de tribune. Daar had hij zich aan vastgeklampt.

Anton Cramer

Joop de Haan
reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox