Logo peperbus.nl


Foto: Anton Cramer
Column

Banvloek

Er heerste onder de supporters van PEC Zwolle de afgelopen week een soort van sluimerende beklemming. Er zitten te weinig punten in de tas van 2018. Uitgerekend na de vermetele uitspraak van bestuur en technische staf om voor Europees voetbal te gaan. Weliswaar aangepraat door de buitenwacht, maar toch wat doldriestig uitgesproken. En wat blijkt? De aangepaste doelstelling lijkt als een soort banvloek te werken.

Voor een nieuwe wedstrijd zetten wij supporters, op een enkele zwartkijker na, onze hoop om in tomeloze verwachting. Voorspellen we winst en trekken goed gemutst, zeker met dit winterse weer, naar het stadion. Zondag moest het maar gebeuren, tegen een tegenstander die dit seizoen debuteert in de eredivisie.

Overigens wel een club die het heel aardig doet en vanuit een gesloten verdediging het de tegenstander met snelle uitvallen moeilijk maakt. Dat heeft ze al heel wat punten opgeleverd. Toch creëerden onze mannen kansen. Als het bij rust 3-0 had gestaan, was dat zeer terecht geweest. Maar de Zwolse profvoetballers kwamen op het moment suprême steeds een teen of voet te kort, of schoten net naast de verkeerde kant van de doelpaal.

Hoop bleven we houden. Tot het punt dat de verdedigende stelling van de tegenstander werd verlaten en er een doelpunt in het verkeerde netje werd geknald. Op zo'n moment verandert de hoop van sommige supporters in een lavastroom van kritiek en zelfs schampere hoon. Zelf voelde het alsof alle bloed uit m'n gezicht wegtrok. Er ontsnapte een sombere verzuchting uit mijn mond.

De trainer trok zich niets aan van de soms spottende adviezen en gesmeek om wissels. Liet zijn eerste keuze staan en dat betaalde zich toch uit in een verdiende gelijkmaker. Meer zat er niet in, zondagmiddag. Hier moesten we het mee doen.

Na afloop hoorde ik het zo langzamerhand traditionele gemekker aan. Het veld kreeg de schuld, omdat er niet gesproeid kon worden vanwege de bevroren waterleidingen. Daardoor kon de bal niet snel worden gespeeld. Ergens hoorde ik ook nog wat gepruttel over de scheidsrechter, maar dat hoort tegenwoordig bij de rituele dans na een wedstrijd.

Ik zoek het meer bij de aangepaste doelstelling. Die lijkt verlammend te werken in plaats van stimulerend. In vergelijk met vorig seizoen zijn stappen gemaakt. Het mentale deel behoeft nog wat oefening. Daarnaast heb ik sterk het idee, dat sommige spelers meer met het oppoetsen van hun eigen curriculum vitae bezig zijn, dan dat het teambelang voorrang krijgt. In dat laatste ligt de kracht van het voetbalspelletje. Zonder team geen held, maar een eenling op zoek naar eigen roem.

Wat aandacht komende week voor een cursus mindfullness kan wellicht wat helpen. Grofweg komt dat er op neer, meer leren uit te gaan van je eigen kracht en dat van het team. Verder eindeloos oefenen op afwerken voor het doel van de tegenstander. Voetballend zit het nog steeds goed. Met elkaar plus een scherp gesteld vizier moet het mogelijk zijn om volgende week drie punten mee te nemen uit Groningen.

Anton Cramer

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox