Logo peperbus.nl


Foto: Anton Cramer
Column

Kostelijk

Als vaste tribuneklant is voetbal op televisie kijken voor mij als het drinken van een kop zwarte koffie. Bitter en weinig romig. Als je dan ook nog in het gezelschap verkeert van familieleden die niets hebben met voetbal en jouw kijkgedrag gedogen, is die koffie als een kop slappe thee. Nauwelijks te drinken. Wat had ik graag met de driehonderdvijftig PECsupporters meegegaan naar Heerenveen om onze 'trotz' te zien triomferen. O nee, correctie. Driehonderdeenenvijftig Zwolse supporters zaten zaterdagavond in het Abe Lenstra Stadion. Zoonlief werd onverwacht door zijn schoonvader getrakteerd op een wedstrijdje van zijn PEC. In het supportersvak van de Friezen zat mijn zoon. Trots PEC'er te zijn. Opvoeding geslaagd.

Toen hier aan het eind van de avond de familieleden naar boven waren vertrokken, kon ik eindelijk in stilte genieten van mijn club. Wat een ongelooflijke prestatie hadden de heren afgeleverd. Vorige week was er blijdschap over het goede spel en verdriet over het verlies. Zaterdagavond waren de rollen omgedraaid. Het spel was minder, maar het zoet van een gepikte overwinning was zoet en romig.

Achter mijn gesloten ogen rolde de film weer over m'n netvlies. De mooie kopbal, die vlak voor rust de 1-1 betekende. De fraaie droge knal net na rust die voor 1-2 zorgde. De stilte werd verstoord door gebrom van whatsapp. Zoonlief. Of ik nog wakker was. Tien tellen later beschouwden we na. Zoon en vader, in het holst van de nacht.

Hij had een schit-te-ren-de avond gehad. De Friezen hadden al snel in de gaten waar zijn echte liefde naar uit ging. Als enige was hij vlak voor rust opgesprongen en had gejuicht voor de in het zwart gestoken Zwollenaren. Hij werd gedoogd. Bij het verlaten van het stadion had zoonlief zich kostelijk vermaakt. Hij met een geweldige lach op z'n gezicht, midden tussen gebogen Friese hoofden.

U begrijpt, wij hadden het uitermate naar ons zin, die nacht van zaterdag op zondag. Zoonlief raakte niet uitgepraat over onze kleine middenvelder Ryan Thomas. Pap, wat een geweldige voetballer is dat toch. Ik knikte hartstochtelijk tegen de telefoon. Samen stelden we vast dat de scheids hem wel wat meer in bescherming had mogen nemen. Soms restte de Friese tegenstander slechts de botte bijl om onze 'vlo' te vloeren.

Onze doelman kreeg ook de complimenten van junior en senior. Die hield zijn team tijdens de eerste helft in de wedstrijd. Uiteindelijk werd de trainer de grootste held genoemd in ons nachtelijk gesprek. We prezen zijn tactische aanpassingen in de rust en het effect daarvan op het veld. De hagel die vol in beeld werd gebracht op de televisie had zoonlief niet kunnen verkillen. Hij had genoten van de wedstrijdmentaliteit die Zwolle voluit had laten zien op het Friese veld. De rust die onze trainer uitstraalt werd door ons bijkans tot in de hemel geprezen. Het woord 'topper' viel vaak.

Het feest van de Zwolse supporters in het uitvak had hij met lede ogen aangezien. Daar had hij dolgraag tussen gestaan. De hele wedstrijd gingen ze door met zingen. De gang door de catacomben van het Abe Lenstra Stadion had veel goedgemaakt. Een Zwollenaar met rechte rug temidden van mopperende Friezen. Kostelijk.

reageer als eerste
Meer berichten