Logo peperbus.nl


Foto: Anton Cramer
Column

... van de tribune - Op drift

Met een fabelachtig doelpunt lanceerde PECZwolle zichzelf zaterdagavond naar een vierde plaats op de ranglijst van de eredivisie. Rond half tien trilde het doelnet van de tegenpartij voor de derde keer. Het stadion explodeerde. De geluidsuitbarsting valt niet te beschrijven. De taferelen in de hoos van geluid enigszins. Dansende mannen en vrouwen, armen hoog geheven. Schreeuwend van genot. Kippenvel kroop omhoog evenals hier en daar een traan van blijdschap. Journalisten deden ook gek. Zij gebruikten het modieuze voetbalcliché 'in extremis'.

Dat dit doelpunt in de laatste ogenblikken van de wedstrijd werd voorbereid door onze spits die nog net twee minuten mocht invallen, maakt het verhaal nog heldhaftiger. De spelers van de stugge tegenpartij knakten. Als arme zielen lagen ze na het eindsignaal verloren op het Zwolse kunstgras.

De bevlogenheid is weer terug bij PEC. En hoe. Twee keer bogen de blauwwitten een achterstand binnen vijf minuten om. En dan in de laatste seconden zo toeslaan, getuigt van een mentale wilskracht die we lang niet hebben gezien aan de Ceintuurbaan.

Uiteraard zijn het de spelers die deze prestatie voor elkaar krijgen. Maar de technische staf die hen zo ver weet te krijgen, danste terecht van vreugde. Schouder aan schouder. John van 't Schip en zijn companen hebben dit voor elkaar gekregen in een onmogelijk korte tijdsspanne. Onder het motto 'doe maar gewoon' voelen zij de Zwolse mentaliteit goed aan. De Zwolse club is weer op drift geraakt.

Zeker de tweede helft werd ik door de spelers op het veld de wedstrijd ingezogen. Niet meer wetend waar ik was, keek ik. Leefde ik mee. Mijn wereld was zaterdagavond voor even heel klein. Daarvoor ga je naar het stadion. Met gelijkgestemden je voetbalkoorts delen.

Uiteraard wil je goed voetbal zien, maar werklust, inzet en tactisch inzicht zijn ook onderdelen van de wedstrijd. En als de vonken vanaf het veld overslaan naar de tribunes ben je voor twee keer drie kwartier spekkoper.

Ook ik weet dat internationaal gezien het Nederlands voetbal niets meer voorstelt. Daar zijn we de laatste maanden hardhandig mee geconfronteerd. Deze week was er weer een rondje Championsleague. Paris St. Germain – Bayern München stond woensdagavond op het programma. Fantastisch voetbal, dat zeker. Maar het besef dat alleen voor twee spelers van de Franse ploeg vierhonderd miljoen euro is betaald, zorgt bij mij voor braakneigingen. Dan druk ik me mild uit. De tv-knop werd woensdagavond ingedrukt. Een boek boeide mij meer. In Frankrijk, maar ook in Engeland wordt het voetbal verkocht aan de ziel van de duivel die euro heet. Clubeigenaren die elkaar de loef afsteken in een wedstrijd 'ver plassen'.

PEC Zwolle draait dit jaar op een begroting van een kleine twaalf miljoen euro en bezorgt mij tot nu een heerlijk seizoen. Ik kijk naar voetballers die lol hebben om te spelen op plastic sprieten. Die willen winnen. Ik kijk naar een trainer die gewoon doet langs de zijlijn. Geen filmsterrengedrag. Naar knapen die blij zijn als ze het prachtig blauwwitte shirt aan trekken.

Anton Cramer

reageer als eerste
Meer berichten