Logo peperbus.nl


Foto: Anton Cramer
Column

... van de tribune - Stil genieten

Afgelopen week heb ik me door twee wedstrijden van het Nederlands elftal heen geworsteld. Een jaar of wat geleden verheugde ik me altijd op het beste wat Nederland heeft te bieden. Sinds de Koninklijke Nederlandse Voetbal Bond vernieuwingen denkt te vinden in een doolhof, lijkt het kijken naar de elite eerder op zelfkwelling dan op mooi voetbal. En waarom mensen zich daarbij nog steeds uitdossen als een bos wortelen is mij een raadsel. Dat terzijde.

Donderdagavond tijdens het mechanisch kauwen op ribbelchips voor de televisie waarop het Franse elftal ons voetballend keurkorps van het masker ontdeed, namen mijn gedachten een vlucht. Naar zaterdagavond 26 augustus: PEC Zwolle - FC Twente. Daar was ik ook getuige van een ontmaskering van een voetbalgrootheid. Alhoewel we dat laatste woord eigenlijk tussen aanhalingstekens moeten plaatsen. FC Twente werd in 2010 landskampioen, maar dat opgepoetste blazoen bleek later vooral tot stand gekomen door oneerlijk handelen van het clubbestuur. Op de voetbaltribune noemen we dat overigens gewoon fraude.

Het blootleggen van de feiten, overigens te mild bestraft door de dolende KNVB, heeft een diepe wissel getrokken op het huidige team. Dat openbaarde zich op die gedenkwaardige avond. Voetballend was PEC het diep gezonken team uit Enschede de baas. Op het hele slagveld. Dat zie je als toeschouwer en dat doet wat met je. Aan alles om je heen voel je dat iedereen in het stadion als het ware de adem inhoudt. Gebeurt er wat moois op het veld, dan klatert het applaus haast schril door die beteugelde stilte. Alleen voor dit soort momenten is een het zien van een wedstrijd al de moeite waard.

Die ingehouden emoties werden na ongeveer een half uur overgedragen naar een vloedgolf van gejuich die zomaar het stadion in wervelde. De veroorzaker van deze uitbarsting, onze linksbuiten maakte terecht een zwijgend gebaar naar de meegereisde Twente-supporters, die het nodig vonden hem en zijn hele familie door de stilte heen te beledigen. Dat tekent ook het verval van de voormalig kampioen.

In de rust denk je dat het perfecte moment is geweest. Maar wat PEC Zwolle in de tweede helft liet zien op de groene mat, was verbluffend. Zeker als het verleden van vorig seizoen nog door je hersenpan tuimelt. De combinaties liepen. Spelers offerden zich op door vuil werk op te knappen voor anderen. Er werd keihard gewerkt. Het spel leek bijna vanzelf te gaan. Ook dit beeld voltrok zich voor betrekkelijk stille tribunes. Dit was een andere stilzwijgendheid. Een bedaardheid met een menging van bewondering en genoegen. Het tweede doelpunt zag je aankomen en het feest kon beginnen. Een ongekunstelde viering door supporters die zien dat echt voetbal altijd het aanzien waard is.

PEC zal heus wel een paar keer verliezen dit seizoen. Maar deze wedstrijd maakte duidelijk dat geld niet altijd het doorslaggevende element hoeft te zijn. Bezieling heb ik gemist bij het Nederlands elftal. Bij de roodhemden uit het oosten. Bij PEC vorig jaar. Nu staat er een team dat ergens in een hoekje van de kleedkamer de geestdrift weer heeft gevonden. Dan is voetbal kijken geen worstelpartij, maar een genoegen waar je heel lang blij en stil van bent.

Anton Cramer

4 reacties
Meer berichten