Logo peperbus.nl


Judith Overhein moet nog wel wat wennen aan haar nieuwe functie binnen het Zwolse gehandicapten voetbal
Judith Overhein moet nog wel wat wennen aan haar nieuwe functie binnen het Zwolse gehandicapten voetbal
Peperkorrels

Bert Klaassen zwaait af bij De Boog

Dit verhaal gaat over WRZV De Boog. Nee, nu niet afhaken bij dit voor sommigen abacadraba. WRZV staat voor Woensdagavond Recreatie Zaal Voetbal. De Boog is de organisatie die verstandelijk en lichamelijk gehandicapten van zes tot pakweg zestig jaar laat voetballen in de WRZV-hallen. Waar je met een beperking bij andere clubs buitenspel komt te staan, vind je hier een thuis. Gezelligheid, plezier, sportiviteit en fair play staan met hoofdletters in het clubvaandel geschreven.

Honderdzeventig voetballers zijn lid van deze zelfstandige tak binnen de WRZV. Bert Klaassen was ruim negenentwintig jaar hun voorzitter. Zaterdag werd hij uitgezwaaid. Zijn werk zit er voor hem op. Judith Overhein leidt voortaan het bestuur en de leden door de wereld van sport en beperkingen . Ik sprak met beiden en stelde na afloop vast, dat dit een gesprek was met twee zeer bevlogen mensen die veel betekenen voor mensen bij met een lichamelijke of geestelijke beperking.

Voor het gesprek begint kijken we naar een wedstrijdje tussen twee G(gehandicapten)-teams. Een schot op het doel. De keeper slaat de bal voor de voeten van een tegenstander. Die scoort simpel. De doelman is blij. Voor de spits. "Juichen is leuk", glimlacht Bert Klaassen. Sport en omgaan met mensen. "Dat ben ik", omschrijft de scheidend voorzitter zich zelf. Hij vult aan dat mensen bij wie het allemaal niet vanzelf gaat, zijn interesse hebben. "Mijn energie wordt opgewekt bij hen bij wie het niet vanzelf gaat", klinkt het.

Als voorbeeld vertelt hij het verhaal van Herman (gefingeerde naam). Herman had het moeilijk op school. Moeder had weinig aandacht voor hem. 's Avonds at hij een zak chips op de bank. Herman kwam in contact met Bert en ontving een uitnodiging om te komen voetballen. De jongen speelt nu in het eliteteam van De Boog en komt iedere maandag om de kantine schoon te maken. Zo heeft Herman zich ontplooid. Plezier maken en persoonlijke ontwikkeling zijn kernwoorden in het verhaal van Klaassen. Zijn blijheid deelt hij graag met anderen. "Ik blokkeer bij mensen die onecht zijn", merkt hij op, bijvoorbeeld bij sommige politici of mensen die alleen zweren bij cijfers.

De Boog moet nu verder zonder de man, die zijn sporen heeft verdiend in het speciaal onderwijs. Daarnaast ontwikkelde hij in al die jaren het Zwolse G-voetbal. Gaf zo generaties jongeren het gevoel er bij te horen. Het besef dat ze er toe doen als ze plezier maken en hun geliefde sport op hun eigen manier kunnen bedrijven in alle veiligheid die daar bij hoort.

Bert heeft meer in huis dan liefde voor de gehandicapte medemens. Ook de vrijwilligers zijn hem aan het hart gebakken. Vier jaar geleden stapte Judith Overhein zijn wereld binnen. Afgestudeerd in sociaal pedagogisch werk zat ze zonder werk. Ze verlegde haar interesse naar de opleiding Sport en Bewegen en zocht een stageplek. Ze vond het heel mooi. "Al die gasten met de hele dag een lach op hun gezicht". Ze kreeg wat ze vroeg en sins die tijd, nu vier jaar geleden, is ze gebleven. Bert Klaassen bood haar zijn wereld en zijn contacten in het G-voetbal. Een wereld waarin Judith haar eigen verantwoordelijkheid moest vinden en waar maken. En dat deed ze.

Een andere manier dan het geijkte schoolpatroon om mensen in hun waarde te zetten. "Het talent van Judith dreigde ondergesneeuwd te worden". Bert Klaassen herkende dat en bood haar de mogelijkheid zich bij WRZV De Boog te ontplooien. "Hij gaf het vertrouwen in mezelf terug in de afgelopen jaren", merkt Judith op. Ze ontwikkelde zich tot een zelfbewuste vrouw die temidden van alle G-voetballers en de vrijwilligers zich meer dan staande houdt. Bovendien heeft zij nu een baan, waarmee ze heel gelukkig is..

Rond zijn zestigste levensjaar vond Bert Klaassen de tijd rijp om naar een opvolger te zoeken. Hij kwam uit bij Judith. Nadat zij was bijgekomen van de schrik en goed had nagedacht, stelde ze twee voorwaarden. Bert blijft nog een jaar om haar op de achtergrond bij te staan. De andere eis was dat de rest van het bestuur haar als voorzitter zou accepteren. Dat gebeurde. Unaniem keken de anderen naar haar. "Het zijn vijf gouden kerels, met wie ik deze klus zie zitten". Bert Klaassen kijkt tevreden." Ik wilde niet wachten tot ik weggekeken werd. En ik wist heel zeker dat het bestuur dit talent bezat".

reageer als eerste
Meer berichten