Sander Dol met zijn hond, een onafscheidelijk tweetal. "Om de vier, vijf, zes jaar word ik wat onrustig. Dan moet ik wat anders gaan doen".
Sander Dol met zijn hond, een onafscheidelijk tweetal. "Om de vier, vijf, zes jaar word ik wat onrustig. Dan moet ik wat anders gaan doen".
Peperkorrels

Peperkorrels met Sander Dol: 'Ik zoek de gekkigheid van het leven'

Hij noemt zich zelf een vat vol ideeën. En wat daar binnen borrelt moet er op een bepaald moment uit. Horecaondernemer Sander Dol maakt Zwolle op zijn eigen manier manier mooier. Vrolijker ook als het aan hem ligt. Aan alles wat hij doet en onderneemt beleeft hij lol en de stad geniet mee van zijn ingevingen. Zijn invallen, waar overigens eerst goed over nagedacht is, zijn de 'peperkorrels' die Zwolle op smaak brengen.

(Door Anton Cramer)

Een dag voor zijn vijfenvijftigste verjaardag praten we een uur heel genoeglijk in Koperen Kees, het theaterrestaurant naast De Spiegel aan het Spinhuisplein. Een paar dagen daarvoor heeft Sander een verjaardagsfeest gegeven in het theater voor goede vrienden. Iedere gast genoot en Sander voorop. Misschien is hij zijn lotsbestemming misgelopen en had hij een studie moeten volgen aan de toneelacademie. Maar met zijn horecaonderneming naast en in De Spiegel ( daarvoor doet hij ook het eten en drinken) voelt deze creatieveling zich onbetwistbaar in zijn element.

Vorig jaar heeft Sander Dol twee goede vrienden op te jonge leeftijd naar hun laatste rustplaats gebracht. Dat heeft veel met hem gedaan. Een paar keer komt dat in ons gesprek terug. "Daarom alleen al moet je het leven pakken. Het leven léven"", geeft hij aan. Hij voegt de daad bij het woord.

Hij begon bij Borrel-catering, maar gaf direct aan ooit voor zichzelf te willen beginnen. Ongeveer drie jaar later opende hij De Eetkamer van Zwolle aan het Grote Kerkplein. Xanders Bazaar aan het Rode Torenplein was de volgende onderneming. Een buitengewoon succes. Inmiddels is dit restaurant van eigenaar veranderd en verder gegaan onder ZòXander.

Op de plek waar binnenkort de Primark opent had Sander wat we nu zouden noemen een pop-up-restaurant onder de naam EvenDoen. Om verloedering en ongewenst bezoek in het leegstaande pand tegen te gaan. Ook een succes. Voor de buitenwereld in ieder geval wel. Financiëel niet, want uiteindelijk moest er geld bij. Hij pikte zijn verlies om dat later weer in te halen. Met Xanders Bazaar kerfde hij zijn naam in de Zwolse horecageschiedenis. Maar het succes trok uiteindelijk zijn wissel. Ook op Sander, want iedereen wilde hem zien.

Tot de Familie Boer van de Librije, hun toenmalige Koperen Kees aan Sander Dol aanboden. Er ging veel denkwerk aan vooraf en uiteindelijk werd het Ja. Nu staat er een restaurant waar veel mogelijkheden zijn om een persoonlijk en bijzonder evenement te organiseren. Of om gewoon een drankje te doen of iets te eten.

Behalve horecaondernemer is Sander Dol dus een fust waarin het mousseert van ideeën. Op gezette tijden worden die ingevingen omgezet in acties. Zoals in 2009 het Thorbeckegrachtconcert. Met wat metgezellen zette Dol toen het fundament neer voor een festival dat inmiddels de status van volwassenschap heeft bereikt. "Ik ben geen grijze muis", geeft mijn gesprekspartner volmondig toe. "Dat wil ik niet zijn." Jaren geleden al zei hij dat groter groeien uiteindelijk je einde betekent. Hij kiest zijn woorden zorgvuldig, maar uiteindelijk blijkt dat in zijn visie "groter en meer een festival niet altijd leuker maakt. Hoe het verder gaat met zijn geesteskind weet Sander Dol niet. "De beslissingen die worden genomen zijn niet de mijne. Ik ben niet daar niet bij. Zie het maar als de levenscyclus. Dit hoort bij de dingen in je bestaan die gewoon gebeuren".

Inmiddels heeft Dol zich met al zijn scheppingsdrang gericht op het Winterfestival, de opvolger van het IJsbeeldenfestival. Dit jaar stond het winterfeestje op het Rode Torenplein er voor het eerst en binnenkort wordt bekend welke gedachten er weer aan het vindingrijke brein zijn ontsnapt. In ieder geval gaat er iets gebeuren op een aantal Zwolse pleinen.

"Ik zoek graag de gekkigheid van het leven", merkte mijn gesprekspartner een aantal keer op. Als ik vraag om die "gekkigheid' wat nader te verklaren, blijft het zowaar even stil. "Om de vier, vijf, zes jaar word ik wat onrustig. Vooral als het me wat te makkelijk wordt. Dan moet ik wat anders gaan doen. Dat is wel leuk, maar soms ook lastig".

In wezen is deze 'Peperkorrel' voortdurend op zoek naar uitdagingen, of zoals hij het noemt naar 'gekke dingen'. Hij heeft een mooi stel mensen om zich heen verzameld. "Gekleurde muizen' betitelt hij ze. "Dat ervaar ik als een enorme rijkdom". Zo besefte Sander Dol zich na zijn grootse verjaardagsfeest in De Spiegel.

Meer berichten