Foto:
#Opgezwolle

Elastiek

De emoties bij mijn rentree in het stadion van PEC Zwolle zaten zondagmiddag aan het elastiek.

Het geroezemoes op de tribunes, het weerzien met voetbalvrienden, de oplopende spanning naar de klok van half drie. De gevoelens gingen alle kanten op.

Maar ook de vanouds belabberde geluidskwaliteit waardoor de omroeper niet was te verstaan. Dat gold ook voor de muziek bij opkomst.

Het voelde als thuiskomen en dan let je niet op de rommel. We klapten en zongen toch wel en het emotie-elastiekje werd flink opgerekt.

Het feest van het weerzien van PEC Zwolle in levende lijve was begonnen. En de supporters stonden direct in de hoogste versnelling.

Ongeloof en handen ten hemel bij het missen van fijne kansen. Klaterend applaus bij reddingen van onze doelman. Ontsteltenis bij het doelpunt van de tegenstander na achteloos balverlies.

Er daalde weer hoon van de tribune. Het voelde allemaal als vanouds en ook stuken beter dan in je eentje voor de televisie. Er waren mannen die de optimist acteerden. Hun tegenhangers hoorde ik nauwelijks. Iedereen was hoorbaar blij.

Vergeleken met het vorige seizoen werd er best redelijk gevoetbald door de blauwwitten. De nieuwe trainersstaf, heeft ons vooralsnog verlost van het eeuwige gebrei. Bij vlagen zag ik aardig voetbal.

In de aanval stokte het. Met een buitenspeler op links die daar niet hoort. De rechterflank speler had zijn dag niet en de spits brak geen potten.

In mijn zucht na afloop zat dan ook vooral frustratie. Het was een hele diepe ademtocht vanuit mijn tenen. Waar blijven de aanvallende versterkingen riep ik wanhopig tegen een voetbalmaat.

Nog twee weken hebben onze voetbaltechneuten om de al zachtjes morrende achterban gerust te stellen. Maar dan nog. Als ze al komen, hoe fit zijn die spelers? Hoe passen ze zich aan aan het team? Eerlijk gezegd vrees ik met grote vreze en zie ik een kopie van het vorig seizoen op ons afkomen. Maar voorlopig laat ik het pessimistische getrek aan mijn elastiekje van emotie voor wat het is.

In de wandelgangen gonzen de geruchten als bijen in een korf. Namen denderen voorbij als lege treinwagons. Ik duim me de blaren en hoop op lange werkdagen op de kamer van de technisch manager.

Op zulke momenten verlang ik naar een scout als Ben Hendriks, die zondagmiddag niet in het stadion zat. Uit onvrede dat men hem en zijn kennis achteloos afserveerde en de voorkeur aan data gaf.

Kom in actie verantwoordelijken! Ik weet dat de beurs krap is, maar Ben Hendriks toverde ooit Kamohelo Mokotjo op het Zwolse gras. Doe wat en bespaar ons supporters deze jaargang een herhaling van de vorige.

Mijn vertrouwen in trainer Langeler en zijn assistenten is groot, maar zorg er voor dat de goede ontwikkeling die zij hebben ingezet ook kan worden bekroond met spelers die goals kunnen maken. Pas dan wordt mijn emotie elastiek positief opgerekt.

Anton Cramer

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden