Feest van herkenning


Foto:
PEC Zwolle

Feest van herkenning

Eindelijk zag ik zaterdagavond een PEC Zwolle waarin fans zich herkenden. Het gelijke spel in en tegen Utrecht was vergaand terecht. Met twee minuten meer geluk hadden we nog meer kunnen jubelen. Door alleen maar een blauwwitte bril zou je het woord herrijzenis kunnen lezen.

Op het middenveld piepte en kraakte het af en toe als een overbelaste toerenteller. Maar de compleet nieuwe aanval die in de winterstop is aangetrokken hielp ons vooruit en bracht het geloof weer terug. Een puike actie van de technisch manager.

Wederopstanding is vooralsnog een stap te ver. Maar de manier waarop mijn ploeg veerkracht, lef en inzet toonde, is dat de opsteker die alles wat PEC Zwolle een warm hart toedraagt nodig had.

Toch heb ik me flink geërgerd. Aan de tegenstander die niet lekker in zijn vel stak en vaak schoppend onze spelers belaagde. De scheidsrechter was mijn andere bron van boosheid. Hij liet de rampestampers in het rood ongehinderd hun gang gaan. Dat resulteerde nog voor rust in twee strompelende blauwhemden. Toen na 90 minuten er nog steeds 2-3 op het scorebord stond, schoof ik naar het puntje van mijn stoel. Nagelbijtend en ontvlambaar.

Heetgebakerd was ook onze aanvoerder Bram. Hij zag vier minuten voor het eindsignaal een rouwdouwer boven op de knie van zijn doelman staan. Met veel misbaar duwde hij de weinig verfijnde aanvaller naar de grond. Het rood was voor Bram vanwege een gewelddadige handeling, aldus de scheidsrechter achteraf.

Buitengewoon onnozel van een aanvoerder die zijn 400ste wedstrijd voor PEC speelde. Toch blijft Bram voor mij een topper. Hij liet zien dat hij betrokken was tot in zijn diepst verstopte vezels. Van ‘zijn’ doelman blijf je af.

In de actie herken ik mij als supporter. Emotie is een wezenlijk onderdeel bij het voetbal. Je schuift naar het puntje van je stoel. Of nog liever eigenlijk in je kuipstoeltje. Je schreeuwt tegen een televisie of tikt in hoofdletters een twitterberichtje. Sensatie regeert je lijf.

Even vergeet je de wereld om je heen. Geen avondklok, de strenge gezondheidsmaatregelen, of de sluipmoordenaar in de vorm van corona. Los van alle sores beleef je de blessuretijd van Utrecht tegen PEC in een roes. In die beneveling kegelt je aanvoerder een aansteller tegen de grond. Begrijpelijk, zegt mijn blauwwit gekleurde ik. Oliedom zegt de neutrale kijker.

Voor mij toonde Bram waar de rest van het team zaterdagavond ook voor stond: winnen! Het spel was niet altijd goed. Ik zag motivatie en eindelijk aanvallend vermogen. Onze aanvoerder ging te ver, maar het was ook een signaal. Tot hier en niet verder.

Ondanks dat het gat naar de onderste plaatsen nog niet groot genoeg is, is mijn geloof in PEC Zwolle weer terug. Zaterdag moeten we dat gat vergroten. Een advies aan de trainer: geen gekke veranderingen doorvoeren. Dit team heeft vertrouwen nodig. Het feest van de herkenning van PEC waardig voetbal doet me watertanden.

Anton Cramer

Meer berichten