Bocht


Foto:
PEC Zwolle

Bocht

Op het oog was het een kleinigheidje toen ik zoonlief zondagmiddag aan zijn lunchtafel vroeg wat hij eigenlijk van de wedstrijd PEC tegen FC Utrecht had gevonden. Zijn antwoord was gelijk aan mijn hinkelen op twee gedachten. Blij met een punt en enorm teleurgesteld in het spel.

In één adem voegde hij er aan toe dat hij eindelijk met mij weer eens naar een wedstrijd had kunnen kijken. Te lang geleden pa. Het woordje té liet hij net iets langer doorklinken.

We hadden samen gekeken. Eensgezind gelachen om de Utrechtse rechtsback met een verleden in ons blauwwitte shirt, die in het roze een van de zwakke schakels was. We hadden gemopperd op het onsamenhangende spel in de tweede helft . Synchroon juichten we om de Zwolse goal en hadden we beiden moeite met de anderhalve meter afstand.

Echter, we waren er niet bij. We zaten voor een televisiescherm ergens in een Fries dorp. Te ver van het stadion aan de Ceintuurbaan. In de warme woonkamer leverden we ons commentaar, terwijl we dat honderdduizend keer liever hadden gedaan op de ongetwijfeld ijskoude tribunes.

De algemeen manager van PEC heeft ongetwijfeld de allerbeste voornemens, maar hij twittert iedere wedstrijd van te voren een foto van een leeg stadion. Hij zal het niet met opzet doen, bij mij voelt het alsof hij een zoutvaatje omkeert in mijn open wond.

Het spel volg ik op de tv misschien nog wel beter dan in vak 17 op mijn blauwe kuipstoeltje. Ik zie veel beter het coachen, pardon het niet coachen, van onze trainer. Ik zie de verschillen tussen hem en zijn enthousiaste en meelevende collega trainers vol in beeld.

Ik hoor de stem van onze stadionspeaker via de televisie terwijl ik na zijn doelpunt drie keer de naam Saymak wil scanderen. Ik hoor de meest merkwaardige zaken zoals schreeuwende spelers die als een kermisattractie kermend rondrollen na een overtreding.

Het is surrogaat in het verlangen naar mijn vaste tribuneplek. Als ik de foto van de algemeen manager zie, dwalen mijn ogen naar mijn lege stoeltje net boven een commercieel spandoek.

Het traditionele mopperen met mijn voetbalmaat, het schuifelen door de wandelgangen na weer een enorme partij onrecht en dubieuze handelswijzen van de scheidsrechter van dienst. Ik mis het en die leemte wordt steeds groter.

Twitter is tijdens publiek loze wedstrijd een soort van digitale tribune. Doelpunten worden luid bejubeld, de hoofdtrainer is het mikpunt van spot en ook het bestuur krijgt kruiwagens kritiek die anders gewoon van de echte tribunes neerdalen en nu onder het door algoritmen bestuurde vergrootglas terecht komen.

Kortom, het samen met zoonlief PEC kijken was een verademing na wekenlang solo kijken met slechts een kat in de gordijnen. Het blijft een matig vervangingsmiddel. Schenk een wijndrinker onverwacht een glas alcoholvrij rood in en hij zal het je uiterst lang kwalijk nemen. Hij zal het bocht noemen.

Anton Cramer

van de tribune

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden