Foto:
PEC Zwolle

Chagrijn

De enige voetbalwedstrijd die ik na de zomer in levende lijve meemaakte, was een onbedaarlijk heerlijk uitje. PEC Zwolle – Feyenoord was ondanks het verlies een verzetje om U tegen te zeggen.

Het voelde alsof je na een dag binnen zitten eindelijk naar buiten mocht. Wind door je haren en je hersens die weer creatieve ideeën beginnen te produceren. Uit baldadigheid zou je in regenplassen stampen. Proberen eikels sierlijk weg te schoppen met buitenkantje links.

Brooddronken van geluk. Het geroezemoes, gedempt juichen en vele bekenden tegenkomen. Maar ook de opwinding en het je druk maken om niets. Thuiskomen met koude voeten en warme konen van genoten onstuimigheid

Deze supporter verlangt daar naar terug ondanks strakke protocollen. Mijn club doet er alles aan om er te zijn in deze beperkte tijden. Zowaar presteert het team nog helemaal niet zo gek. Vier punten uit drie potjes is meer dan nul uit drie vorig seizoen.

Hoeveel ik ook omdenk, mijn voetbalgeweten laat telkens vakkundig weten dat het allemaal surrogaat is. Als supporter wil je favoriete club zien, samen met duizenden anderen. Voor mijn part vind je dat een verslaving.

In deze tijden met beperkingen mis ik mijn uitlaatklep, die ik hard nodig heb. Niet alleen ik uiteraard maar al die talloze fans die het nu met voetbal achter glas moeten doen. We zouden haast verlangen naar tranende ogen van de kou en gevoelloos koude vingers en tenen.

Ik begrijp dat ik als supporter niet meer in het stadion bij PEC Zwolle mag zijn. Ik ben al lang blij dat ik mijn club nog via de tv kan volgen. Zo probeer ik de moed er in te houden. Ik ben nog uit de tijd dat de tv werd uitgevonden en wij bij de buren Pipo de clown konden kijken. Dus denk ik om en probeer het vervelende als fijn te benoemen

Gelukkig ben ik niet de enige die z’n leven aanpast aan het virus. Met velen proberen we samen de soms dringende en wankelmoedige adviezen van het kabinet op te volgen. In deze tijden blijken wij een ongehoorzaam volk en dat breekt ons de komende weken op. Dat is zo jammer.

Omdat dit stukje dinsdagmorgen moest worden ingeleverd, kon ik het resultaat van de nieuwste coronapersconferentie van Mark Rutte niet meenemen. Maar zaterdag en zondag hing een ‘lockdown’ als een dreigende herfststorm boven het weekeinde.

Persoonlijk probeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat mij aan de coronaprotocollen te houden. Omdat ik als een ietwat oudere nog zo lang mogelijk lol in het leven wil hebben en omdat ik anderen dat ook van harte toewens.

Dit is zeker niet als moraliserend bedoeld en ook niet als een onbestendig advies. Het is het chagrijn van een voetballiefhebber.

Anton Cramer

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden