Logo peperbus.nl


PEC Zwolle

... Van de tribune - Grondig nadenken

  Column

Eerste paasdag vroeg ik me in de rust van FC Groningen tegen PEC Zwolle af waarom voetbal ook al weer zo aantrekkelijk is. Omdat het spel zo leuk en soms zelfs artistiek kan zijn. De sfeer in het stadion meeslepend is. Je kunt je opwinding twee keer drie kwartier kwijt. Waar kun je ongegeneerd staan schelden op een scheidsrechter? Juist. De inzet van de spelers telt ook mee in deze opsomming. Passie, strijd, werklust, dat soort werk. Daarom kijk ik al het grootste deel van mijn leven naar PEC. De club, de naam, het motto 'Despereert nimmer'. Allerlei zaken die mij passen als het oude paar schoenen van veertig jaar geleden, dat ik vertik weg te gooien en met regelmaat naar de schoenmaker breng. Omdat ze onderdeel van m'n bestaan zijn geworden.

Bovenstaande gedachten rolden voorbij op dat bezinningsmoment. Geen enkel onderdeel van de genoemde ingrediënten had ik herkend in die eerste helft waarin we tegen een troosteloze achterstand van 3-0 aankeken. Het enige hoogtepuntje waren de vijfhonderd meegereisde supporters die zich in het hoge Noorden trouw lieten horen. Ik ontdeed weer een chocolade eitje van het zilverpapier. In de hoop dat de vrijkomende endorfine mij vrolijker zou stemmen. Tevergeefs. Ik schakelde over naar de wedstrijd van Feyenoord tegen Utrecht. Daar spatte de spelvreugde wel van af. Zag ik inzet en winnaarsmentaliteit. Niet labbekakkerig elkaar de bal toespelen, maar teamgenoten die elkaar hielpen. In een kolkend stadion dat intens meeleefde. Het voelde een beetje als verraad, dus schakelde ik af en toe terug. Het verschil in wedstrijdbeleving was echt schrijnend. Onze trots ging met 5-1 de ballenbak in. Zoiets doet buitensporig pijn. De kwelling van het zeer zoekt altijd een uitweg. Tegenwoordig hebben we daar sociale media voor. Daar beheerste chagrijn de zondag die een vrolijke paasdag had moeten zijn. Zelfs de volgende 'feestdag' ontmoette ik de digitale supporters die zich flink roerden. Ingetogen en woedende reacties. Enkele 'supporters' maakten het te bont. Zoals het account @ForzaZwolle die de voorzitter onterechte verwijten maakte. Deze anonieme internetridders blinken uit in onze club in kwaadaardig daglicht te zetten. Voor mij vallen ze in de categorie hufters. Kritiek moet, maar altijd binnen de grenzen van fatsoen.

De clubvoorzitter twitterde een wedstrijd te hebben gezien die hij snel wilde vergeten. Nee meneer! Dit soort wanprestaties mag je niet verwaarlozen. Hoe kan het dat de aanstaand landskampioen een week ervoor blij mocht zijn met een punt in Zwolle? Iedere keer denk je dat de gifbeker leeg is, blijkt er nog meer ellende te zijn om te drinken. De selectie die dit seizoen op het veld staat blinkt uit in wisselvalligheid. Zo onstabiel als een paashaas op een trapezekoord bij windkracht zes. Dit vraagt grondig nadenken en passende maatregelen. Ik hoop dat er komende week getraind wordt dat de stukken bij mij in achtertuin liggen. Dat klip en klaar de waarheid wordt gezegd. Met als boodschap dat je met elkaar een wedstrijd wint. En dan ben ik er zaterdag weer bij. De paasellende is alweer vergeten als de mouwen worden opgestroopt. Dat we pure beleving van het voetbalspel zien. Wij naar een team kijken dat uitstraalt dat een Zwollenaar nimmer hoeft te wanhopen.

Anton Cramer

1 reacties

Meeste reacties

Ontslaven 1 28/6