Logo peperbus.nl


Column

...van de tribune - Passie

Ik heb mijn hart aan PEC verpand. Al decennia achter elkaar. En dat gaat nooit meer over. Hoeft ook niet.
Zo'n suf seizoen als de laatste keer, pik ik. Weliswaar niet met plezier. Maar als je je realiseert dat je jarenlang ook op de tribune stond bij Jupiler-wedstrijden, weet je waar je vandaan komt. Dan is je voetbalziel gelooid.

Komend seizoen zal het echt beter moeten. En daar steekt de twijfel zijn neus om mijn hoek. Dat gebeurde deze week toen PEC bekend maakte meer dan 10.000 seizoenkaarten te hebben verkocht. Applaus zeg ik. Tegelijkertijd blijft zo'n bericht wat kleven. Hartstikke goed voor de clubkas, maar een dubbel gevoel voert me naar angstvisioenen.

Ondanks alle mooie berichten over een vol stadion en een gezonde financiële huishouding. Is de club wel in staat om jongens aan te trekken die ook hart voor de club hebben? De portemonnee is een heel klein beetje gevuld, maar of we daar ijzervreters voor kunnen kopen? Vragen die de komende weken beantwoord worden.

Dat is de ene kant van de medaille. De andere kant is die van de supporters. In de Jupilerleague stak ik de vlag uit als we de grens van zesduizend seizoenkaarthouders hadden bereikt. Dat waren de mannen van roestvrij staal die altijd kwamen. Vanwege hun chronische afwijking: ze hebben blauwwit bloed in de aderen.

Er is nog een andere categorie supporters. De zogenaamde gloriejagers. Bij tegenspoed vieren ze bijvoorbeeld een feestje in een stadion met Guus Meewis en in hoogtijdagen gaan ze naar de voetbal. Handige reclamemensen spelen daar op in. 'Beleef de Passie' is de kreet waarmee men de seizoenkaarten in Zwolle aan de man probeert te brengen. Passie was echter zeldzaam. Passief voetbal niet. Het verschil tussen de reclamewereld en de realiteit zit dus in één letter F.

Vrijdagavond keek ik naar een wedstrijd van het Nederlands elftal . Mijn stemming daalde per seconde. Oranje haalde een matig niveau en dat had niet zijn weerslag op de tribunes. 'Supporters' verloren zich in de wave in monsterlijke uitdossingen, waarvan ik u de detailbeschrijving bespaar. Ik schrijf bewust het woord 'supporters' tussen aanhalingstekens. Zij zijn waar het feest is. Het zal ze bommen wie het feestvarken is.

Voetbalwedstrijden zijn geen feestjes. Pas na afloop als je club heeft gewonnen is het tijd om dat te vieren. Tijdens de wedstrijd zie je doorgaans af als supporter. Verleen je onvoorwaardelijk steun aan jouw favorieten. Schreeuw je je keel schor en joel je de tegenstander uit. Meeleven heet zo iets in plaats om als een paljas te worden gespot door de televisiecamera's. Je bent niet alleen voor je eigen lol in het stadion. Je bent er voor je club waar jij je ziel en zaligheid aan hebt verpand. Mensen die verkleed als een peentje bij een wedstrijd van ons nationale voetbaltrots gaan… Ik heb er geen woorden voor.

Graag zie ik komend seizoen voetbal waar de hartstocht van afdruipt. Met bezeten supporters op de tribune die hun gedrevenheid overbrengen op de spelers.En andersom ook graag. Dat is de wisselwerking waar het in een stadion om draait. Niet om de passant met de passie van een eendagsvlieg.

Anton Cramer

reageer als eerste

Meeste reacties

Ontslaven 1 28/6