Logo peperbus.nl


Marit Otto bij haar laatste schilderij  'Lethargia'.
Marit Otto bij haar laatste schilderij  'Lethargia'.
Peperkorrels

Marit Otto: maak niet alles netjes

De onvergankelijke Oude Ambachtschool op de hoek van de Hortensiastraat en Mimosastraat is een sieraad voor de stad. Ook achter de muren en ramen van het monument uit de periode van Het Nieuwe Bouwen vinden we groeibriljanten die de stad betekenis geven. Er is strijd gevoerd om dit pand te behouden als woon- en culturele broedplaats. Een fel treffen tussen De Oude Ambachtsschool (DOAS), gemeente en projectontwikkelaars dat jaren duurde. Dankzij volhardendheid en de inzet van woningstichting SWZ trok DOAS uiteindelijk aan het langste eind.

(Door Anton Cramer)

Beeldend kunstenares Marit Otto is een gevestigde naam in Zwolle. Ze timmert landelijk aan de weg en staat op het punt ook over de grenzen haar vleugels uit te slaan. Deze autodidact startte in de Oude Ambachtsschool. Evenals de internationaal befaamde Ronald Westerhuis. Om er maar twee namen uit te pikken. Zij zijn niet de enigen die hun sporen verdienen in de culturele wereld. Dankzij de krakers van toen is de ziel van de school behouden. De kunstenaars kunnen hier in alle rust werken aan hun creaties en aan eigen ontwikkeling.

Het verhaal van de ambitieuze Marit Otto is representatief voor de ontwikkeling van Zwolse kunstenaars. Haar carrière is er een van vallen en opstaan. Haar schoolperiode verliep moeizaam. Telkens raakte ze op beslissende momenten geblokkeerd. Bijvoorbeeld bij examens. Ze noemt het zelf een vorm van faalangst. Toch moest er brood op de plank komen, dus verdiende ze haar geld met allerlei banen in de horeca. Maar de creatieve drang bleef van binnen gloeien. Haar ambitie vond ze terug toen ze een DTP-opleiding (vormgeving met de computer) volgde. Ze bleef op zoek naar kansen. De scheppende kant in haar borrelde. "Dat moest er uit, want anders wordt het leven een beetje grijs".

Ze kwam in contact met de krakers van DOAS. Vanaf dat moment voelde zij zich op haar gemak. Ze noemt de situatie van toen een structurele vrijstaat. Ze moest de boel schoon houden, onderhoud plegen, maar verder was het leven één groot feest. In deze woon- en leefgemeenschap trof ze gedrevenheid en een win-winsituatie. En ook vriendschap en verdraagzaamheid. "Mensen waar je anders nooit mee in contact zou komen, trof je daar". Marit Otto verlegde haar route. Het gevoel van falen verdween en ze leerde om overal in te stappen. Onder het motto 'ik zie het wel'.

Het woord vrijstaat is misschien wat zwaar aangezet. Binnen de ogenschijnlijke warboel heerste er toch orde. In die vertrouwenwekkende omgeving maakte Marit haar eerste kunstwerk. Ze had een lang stuk zandsteen, kocht een paar beitels en hamers en gaf haar creatieve geest de ruimte. Het werd een mensfiguur, geïnspireerd als ze is door primitieve culturen. Op het beslissende moment brak het hoofd er af. Na een ommetje en heel diep adem halen besloot ze haar kunstwerk zo te laten. 'Out of my head', heet haar eerste werk, dat onbedoeld de aanzet was voor een omvangrijk oeuvre.

Na veel omzwervingen door de stad huist ze nu tijdelijk aan de Koestraat. De levenslessen in de Oude Ambachtsschool hebben haar gevormd tot een gewaardeerd kunstenaar. Voor de Fundatie verzorgt ze rondleidingen en tevens is ze lid van de commissie Beeldende Kunst. In haar ogen moeten rafelranden als DOAS blijven bestaan. De oude IJsselcentrale had zo'n plek kunnen zijn voor een zichzelf repecterende stad. Er zijn zoveel mensen die dankzij DOAS goed terecht zijn gekomen. Dat geldt ook voor kansarmen. In haar beleving wordt de stad "kapot gestructureerd. Niet iedereen past in die gelikte formule", klinkt de waarschuwing aan het stadsbestuur.Toch is Zwolle voor Marit Otto een warm kloppend hart, een thuis waar het veilig en goed is. Alleen zou het behoudende karakter losgelaten moeten worden. "Het creatieve kapitaal van een stad is meer dan een stukje grond waarop je huizen of kantoren bouwt". Cultuurtrekkers als de Fundatie en Waanders in de Broeren kunnen in haar visie nooit bestaan zonder maaiveld. "Kunst is lenig maken van de geest. Verder kijken dan je gewend bent. Een stad zonder kunst is doods".
De beelden die ontstaan uit de geest van Marit Otto begeven zich vaak op het snijvlak van fictie, realisme, grafisch en plastisch. Haar werk bestaat uit schilderijen, beelden en fotobewerkingen.
Zichzelf echt plaatsen in een traditie of stroming vindt ze lastig . Er zitten surrealistische elementen in haar werk maar de vorm noemt ze realistisch. In de aanschouwelijke kant kan zij zich tot nu het beste uitdrukken.

Het laatste werk van Marit Otto 'Lethargia' gaat over elementen uit onze westerse samenleving. "Onze moderne manier van leven, geabsorbeerd door telefoonschermpjes. Jezelf tonen aan de wereld met miljoenen houdingen. We maken de balans op in likes. We zijn niet in controle. We zijn soms niet langer aan het hier en nu verbonden, maar zweven ergens in Lethargia".

Meer via www.maritotto.nl

reageer als eerste

Meeste reacties

Ontslaven 1 28/6